İstanbul’un seçimle belirlenen ilk belediye başkanı Haşim İşcan. Hani Taksim'e giderken bol bol atından geçtiğimiz. Sene 1963.
'Büyük' şehir statüsüne geçilmesinin ardından ipi ilk göğüsleyense Bedrettin Dalan. Onu Nurettin Sözen ve Recep Tayyip Erdoğan izliyor. Şehrin uzun tarihinin belediye başkanları tarihi sanıldığı kadar uzun boylu değil.
Kulislerde birer ikişer isimler ortaya atılmaya, müstakbel başkan adayları totosu oynanmaya başlayınca ben de işi bir adım öteye götürüp '2014 İstanbul'u kim kazanır' diye düşündüm ve şu ana kadarki bilgileri rakamlarla harmanladım. İşte ortaya çıkanlar:
SHP adayı Nurettin Sözen 1989'da oyların yüzde 36'sını alarak belediye başkanı olmuş. O dönem SHP ve DSP toplam oyların yüzde 49.5'ini almış. ANAP, DYP ve Refah Partisi oylarının toplamı da 49.07. Sağ partiler de sol partiler de evdeki yüzde ellilerini sandığa yığmışlar.
İstanbul'da Tayyip Erdoğan dönemi
Tarihler 1994'ü gösterdiğindeyse İstanbul kendini çetin ceviz bir seçimin içinde buluyor ve Recep Tayyip Erdoğan yüzde 25,5 oranında oyla yedi tepelinin yeni başkanı oluyor. ANAP'sa yüzde 24,5 oyla ikinci.
Bir önceki seçimde yüzde 50 barajına dayanan SHP ve DSP'nin oyu ciddi bir gerilemeyle yüzde 31,5 oluyor. RP, ANAP ve DYP ise toplam oylarıysa yüzde 62,6 ya kadar yükselmiş.
Refah kapatılınca...
1999 yılında, Refah Partisi'nin kapatılmasının ardından seçimlere Fazilet Partisi adayı olarak giren Ali Müfit Gürtüna yüzde 26 oyla İstanbul'un yeni başkanı oluyor. Buna karşın ANAP ve DYP oyları da hesaba katıldığında bu üç partinin oylarının yüzde 50,8'e gerilediği görülüyor. Önceki seçimlerde varlık göstermeyen MHP'nin de bu seçimde 7,5'luk bir oy oranı aldığını da denkleme eklemekte fayda var.
Yüzde 21,4'le seçimden ikinci ayrılan DSP'nin oylarına SHP'den sahneyi devralan CHP oylarını eklediğimizde ulaşılan rakamsa yüzde 35,2. AK Parti'nin 2002 iktidarı akabindeki ilk yerel seçimlerde AKP yüzde 41.70 gibi sansasyonel bir oyla alıyor şehrin anahtarını. CHP'nin yüzde 26'da kaldığı 2004 seçimlerinde ANAP, DYP ve Saadet Partisi'nin toplam oy oranı 14,9. MHP'nin yüzde 5 oy aldığı seçimlerde DSP yüzde 1,73 ile adeta dibe vuruyor.
Hafımızda tazeliğini koruyan 2009 seçimlerindeyse Kadir Topbaş'ın karşısına Kılıçdaroğlu-Tekin ikilisi çıkmış yoğun bir kampanya sonunda belli bir başı yakalasalar da yüzde 31.2 ile ancak ikinci olabilmişlerdi. Topbaş yüzde 39.77 ile ikinci kez ipi göğüslemişti.
Bu seçimdeki dikkat çeken iki anekdotsa Numan Kurtulmuş rüzgârlı Saadet Partisi'nin yüzde 5 civarı oyu ve MHP'nin yüzde 16'sıy. CHP dışındaki sol oyları silkelediğimizde karşımıza yüzde 3 gibi bir rakam çıkıyor.
Peki 2014'te ne olur?
Gelelim bugüne. Başbakan 'Gezi' sürecinin en sıcak günlerinde verdiği 'Bir derdiniz varsa sandıkta hesaplaşalım' mesajı vermesiyle bu yerel seçimlerin özellikle İstanbul için çok farklı bir anlamı var.
AKP de CHP de İstanbul'u hiç bu kadar istememişlerdir diye tahmin ediyorum. Çünkü olası bir seçim zaferi bir şehrin alınmasından/korunmasında çok daha farklı anlamlar ifade edecek.
AK Parti'nin adayı kim olacak?
Başbakan "Beni yenebiliyorsanız sandıkta yenin" dediği, 'İstanbul' için her türlü önlemi alacaktır. Kadir Topbaş'ın iki dönemdir aldığı hatırı sayılır oy oranı ve üçüncü dönem istekliliğine rağmen adaylığının garanti olmadığı malum. Alternatif isimlerden Binali Yıldırım'ın rotası İzmir'e çevrilince ön plana çıkan isim Avrupa Birliği Bakanı Egemen Bağış. İstanbul'un sürpriz ismiyse Başbakan yardımcısı Ali Babacan.
Aday kim olursa olsun AKP'nin İstanbul'da yüzde 40 düzeyinde bir potansiyelinin olduğunu söyleyebiliriz.
'Karşı cephede durum vaziyet nedir?' diye baktığımızda karşımıza çıkan ilk iki isim Mustafa Sarıgül ve Sırrı Süreyya Önder.
Gezi'nin iki aday lüksü var mı?
Herkes Gezi'ye bir kıyafet biçmeye çalışıyor biz o çaba içinde olmayacağız, ama sandığa giden Gezicileri kabaca Mustafa Kemal'in askerleri ve Mustafa Keser'in askerleri olarak ayırmak çok yanlış olmaz diye düşünüyorum.
CHP İstanbul adayı olması beklenen Mustafa Sarıgül'ün Mustafa Kemal'in askerlerinin 'evet' diyeceği bir isim olduğu, Sırrı Süreyya Önder'in de Mustafa Keser'in askerlerinin favorisi olduğu söylemek de aynı şekilde.
Daha geniş kitlelere ulaşma açısından, "düğün evinin tefçisi ölü evinin yasçısı" Mustafa Sarıgül bir adım önde görünüyor.
Gezi'nin bir numaralı kahramanı Sırrı Süreyya Önder dün İstanbul için bağımsız adaylığı için sinyal verince hesaplar biraz karıştı.
Rakamlara bakılırsa Gezi'den çıkacak iki başkan adayı tek bir şeye işaret ediyor: İstanbul'da üçün dönem AK Parti iktidarı.
Gezi'nin uzlaşmayla imtihanı
Mustafa Kemal'in askerleriyle Mustafa Keser'in askerleri asgari bir müşterekte uzlaşamazlarsa İstanbul'un mazbatası üçüncü dönem de AK Parti'nin elinde kalacak gibi gözüküyor.
Geçmiş dönem verilerine baktığımızda en az 3 adaylı bir yarış AK Parti adayı dışında bir sonucu mümkünsüz kılıyor.
Kendi sahasında ve deplasmanda çok puan kaybeden muhalefet için İstanbul bir fırsat, ama işleri çok da kolay görünmüyor.
Kılıçdaroğlu'nun önce Mustafa Kemal'in askerlerini ikna etmesi sonra rakamlar arası fevkalede iyi olan MHP liderinden yüzde 16'nın en azından bir kısmını borç istemesi gerekiyor. Saadet Partisi'nin yüzde 5'i bile çok kavga çıkarır seçim yaklaştıkça.
Bekleyelim ve görelim, bakalım 2014'te İstanbul'u kim fethedecek?
28 Temmuz 2013 Pazar
27 Temmuz 2013 Cumartesi
Kadınlar sokakta nasıl yürümeli?
Kadınlar...
İlk 'a'sını uzatarak hem de 'bayan' dediğimiz, güzel seslenemediğimiz kadınlar. Uğruna dağları deldiğimiz, yaptıkları hoşumuza gitmediğinde bağrını deldiğimiz kadınlar...
2012 yılında tam 159 kadın erkek eliyle katledilmiş. Avrupalı dersin, Fransa dersin. Aynı yıl oradaki rakamsa 148.
Biz onları ne zaman çok sevsek kaldırımlar kırmızıya boyanıyor yani! Boylu boyunca uzanıyorlar sokak ortasına. Konuşamıyor ölü kadınlar.
Dünyada tüm sağlık çalışanlarının yüzde 75'i kadın. Biz onları öldürdükçe bizi hayatta tutmaya direnen hemşireler, doktorlar yani.
Çocuk Esirgeme Kurumu Sosyal Hizmetler, Emniyet Çocuk Büroları ile adli sicil bültenleri verilerine göre, son 20 yılda aile içinde birinci yakınları ve akrabalarının ensest istismarına uğrayan çocuk sayısının 350-400 bin civarında.
Aynı veriler Türkiye'de her 4 saatte bir tecavüz suçu işlendiğini ortaya koyuyor.
Çocuğu istismar eden kişilerin yüzde 80’i çocuğun ebeveyni ya da çocuğu yakından tanıyan kişiler. Türkiye, Google arama motorunda “child porn/çocuk pornosu” kelimeleriyle en çok arama yapılan ülke. 13-19 yaş grubu cinsel görüntü aramasında da dünya birincisi.
Sokaklarımızda, caddelerimizde böyle insanlar dolaşıyor maalesef. Metroda yanımıza oturuyorlar, minibüste ücretlerini uzatıyoruz. Ülkenin kadın dedektörleri, ölüm makineleri, sübyancıları...
Ülke erkekleri olarak sokağa çıkacak yüzümüz kalmayacağına, onların sokaktaki hallerine kafayı takıyoruz.
Kadınların sokaklarda nasıl dolaştığına değil bizim hangi kafayla yollarda dolaştığımıza bakmamız lazım, mutlaka...
Onlar nerede, nasıl yürüyeceklerini bilirler. Biz gölge etmeyelim, taciz etmeyelim, tecavüz etmeyelim yeter.
11 Mayıs 2013 Cumartesi
57 dakika
Bugün bizim servis beni indireceği Şirinevler'e girmek istemedi. Geçen hafta aynı yerde çok tıkanmışlar. "Oraya girmesem nasıl olur" dedi, şoförümüz. "Sizin içi harika bir şey olur herhalde" dedim, "Peki ben ne yapacağım?" İki öneri getirdi, birini kabul ettim. Büyük bir iyilik değil. "Tam '57 dakika' kaldık geçen hafta, sağ ol." Ona da söyledim, büyük bir iyilik değil.
*****
Yarın anneler günü. Eskiden özel günlere daha mesafeliydim... Şimdi öyle değil. 'Mutluluk' ne kadar uzak bir hayalse 'sevinçli zamanlar' da o kadar yakınımızda. Ve insan birinin sevinçli zamanlarını artıracaksa en iyi tercihlerden biri annesi.
Biz bu yıl ona 'saç dönüştürücü' gibi bir şey almaya karar verdik. Arkadaşım ikna olmasa da saç düzleştiriciden çok ilerde ve o ölçüde farklı bir cihaz. Şaka bir yana o ne alacak annesine onu da merak ediyorum doğrusu.
*****
Ofisten çıkarken Hatay'daki patlamada ölenlerin sayısı 40'a yükselmişti. Bu yazıyı yazarken bilerek bakmıyorum yeni bilgilere.. Kim bilir kaç anne, kaç çocuk. Artık birbirlerine ayıracak hiç zamanı olmayan insanlar...
******
Servis şoförü haklı, hiç sapmamak lazım Şirinevler'e. İnsan bir an evvel gitmeli sevdiklerine. Onlarla güzel zamanlar geçirmeli, kendine zamanlar artırmalı...
Hayattan kaç 57 dakika harcadığımız belli ama geriye ne kadar kaldığı meçhul çünkü. Pimini kimin çektiği belli olmayan bir bombayla yok olabiliyor hayatlar. Bir yerde sustular derken bir başka yerde ağlamaya başlayabiliyor analar... O yüzden hiç vakit kaybetmemeli.
Umarım servistekiler de hiç oyalanmamışlar ve onlara hediye ettiğim bu zamanı iyi değerlendirmişlerdir. Tahmin ettiğimden biraz çok yürüdüm çünkü...
6 Mayıs 2013 Pazartesi
Öldün gibi bir şey, öldüm gibi bir şey!
Metrobüs yolculukları tren yolculuklarına benzemez. Bindiğiniz durak vardır bir. Bir de indiğiniz. Aradakilerden öylece geçip gidersiniz. İnsan işe yetişme telaşında çok şey düşünemez. Ben hep öyle yaparım, yapardım bugün hariç. Boş birini yakalayıp sırtımı kapıya ve dışarıya dayadım. Bir şeyler okurken bir çoğunu harcadım semtlerinin. Elimdekini kapatıp yüzümü dışarıya döndüm. Gök silme bulut silme gri. Sanki sabah değil akşam oluyor. Çok sevdim. Bir teneffüs mutluğu, bir ilk gençlik telaşı, lacivert kravatlara sinmiş neşe gibi bir neşe. Okmeydanı. O an duralım istedim hep beraber cümleten her şey. Kapı çalmış da durdurmuşuz seyrettiğimiz bir filmi, öyle duralım. O griliğin ortasında henüz yağmur yağmamış ve kimse ıslanmamışken. Günahlarımızın bile hesabını vermeyelim. Sadece çıkıp o durduğumuz şeye bakalım. O hengamede görmediklerimize, merhem olamadığımız berelerimize bakalım... Metrobüsler durmaz. Duraksız ve arızasız. Durmadı metrobüs devam etti. Grilik durmadı, yağmur yağmadı. 07-05-2013
24 Mart 2013 Pazar
Mutlak bir barış mümkün mü?
Türkiye'de 'makul' insan olmak zor zanaat. Ömrünüz hep birilerini anlamaya
çalışmakla geçiyor. Son yirmi-yirmi beş yılımız; Kürtleri, Alevileri, Beyaz
Türkleri, İmam Hatiplileri, başörtülüleri, devleti, cumhuriyetçileri,
askerleri, hatta teröristleri anlamaya çalışarak geçti.
Haksızlığa uğrayanlar değişti, haksızlık yapanlar değişti ama, bizim 'The Pursuit of Happyness' filmindeki Will Smith kararlılığındaki empati çabamız değişmedi.
Kaç kişiyiz bilmiyorum. Muhtemelen sosyal medyada öğle yemeğinin fotoğrafını paylaşanların sayısından çok daha az.
Söylediklerimiz büyük laflar değil. Kürt olman önemli değil Türk olman da. İster inan ister inanma, ama başkasının nasıl olduğuna da burnunu sokma minvalinde, insanlığın başlangıç düzeyinde şeyler. Ama maalesef olduğumuz yerin epey ilerisinde.
Bu bahar barış rüzgarlarıyla başladı, ne güzel! Annelerini penceresiz bırakıp giden genç bedenlere yenileri eklenmeyecek olma ihtimali ne güzel!
Ve fakat Abdullah Öcalan'ın mektubu, Murat Karayılan'ın açıklaması, İsrail cephesinden gelen özür art arda gelip Norveç normallerinin bile üstüne çıkınca bünyeye 'ince' bir şüphe sızıverdi...
Bugün İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahu'nun Türkiye'yle artan Suriye tehdidini bertaraf etmek için barıştık" açıklaması o şüpheyi daha da güçlendirdi.
Eğer tüm bu olup biten, Türkiye'yi dertlerinden arındırılıp, en kuvvetli haliyle, İsraille el ele Suriye'nin, akabinde İran'ın üstüne sürmeye yönelik bir senaryoysa, Öcalan'ın Çanakkale'de 'Birlikte savaşmıştık' göndermesi birlikte bir barışın değil beraber savaşın önizlemesiyse, savaşın sadece adı ve tarafları değişecek anneler başka cephelerde penceresiz kalacaksa...
Biz sizinle 'aynı barış'a iman etmiyoruz demektir.
Haksızlığa uğrayanlar değişti, haksızlık yapanlar değişti ama, bizim 'The Pursuit of Happyness' filmindeki Will Smith kararlılığındaki empati çabamız değişmedi.
Kaç kişiyiz bilmiyorum. Muhtemelen sosyal medyada öğle yemeğinin fotoğrafını paylaşanların sayısından çok daha az.
Söylediklerimiz büyük laflar değil. Kürt olman önemli değil Türk olman da. İster inan ister inanma, ama başkasının nasıl olduğuna da burnunu sokma minvalinde, insanlığın başlangıç düzeyinde şeyler. Ama maalesef olduğumuz yerin epey ilerisinde.
Bu bahar barış rüzgarlarıyla başladı, ne güzel! Annelerini penceresiz bırakıp giden genç bedenlere yenileri eklenmeyecek olma ihtimali ne güzel!
Ve fakat Abdullah Öcalan'ın mektubu, Murat Karayılan'ın açıklaması, İsrail cephesinden gelen özür art arda gelip Norveç normallerinin bile üstüne çıkınca bünyeye 'ince' bir şüphe sızıverdi...
Bugün İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahu'nun Türkiye'yle artan Suriye tehdidini bertaraf etmek için barıştık" açıklaması o şüpheyi daha da güçlendirdi.
Eğer tüm bu olup biten, Türkiye'yi dertlerinden arındırılıp, en kuvvetli haliyle, İsraille el ele Suriye'nin, akabinde İran'ın üstüne sürmeye yönelik bir senaryoysa, Öcalan'ın Çanakkale'de 'Birlikte savaşmıştık' göndermesi birlikte bir barışın değil beraber savaşın önizlemesiyse, savaşın sadece adı ve tarafları değişecek anneler başka cephelerde penceresiz kalacaksa...
Biz sizinle 'aynı barış'a iman etmiyoruz demektir.
Artık
daha iyi anlıyoruz ki, barış, önderlerin, akil adamların, başbakanların, 'ol' demesiyle ya da konjonktürün öyle
gerektirmesiyle, olmuyor maalesef. Oluyormuş gibi oluyor, ama olmuyor...
O yüzden 'Halkların kardeşliği' tuğlalarını ancak biz taşırsak bina edilebilir...
O ZAMAN HAZIR MEVSİM MÜSAİTKEN
O zaman hazır mevsim de müsaitken, ilk zil çalsa yeniden ve sınıflarımıza koşsak, unutsak tüm bildiklerimizi, o güzel çocuklar olsak yine ve bu sefer böyle büyümesek...
Karşımızdakine saygıyı öğrensek ilkin, Ali topu atmadan ve Işık ılık süt içmeden, laik ve dindar olmadan, budist ya da ateist de olmadan, tümünden evvel...
Mutlak bir “sulh” bulabilsek, Oya okula koşmadan, Ömer mısır sevmeden, iş işten geçmeden ...
Söz versek kendimize, insanlığın tarifini, kendimiz üzerinden yapmamaya, ant içsek...
Ve öyle güzel becersek ki bunu, yıllar sonra hiç kimsenin yazısında bir Sabancı kuruluşunu hatırlatacak kadar “sa” olmasa.
Şimdi, ilk zil çalsa ve ABC’den başlayıp yeniden çalışsak insanlık alfabesini, tümden çocuk, tümden çabuk olsak...
Ali topu atmadan, Emel eve gelmeden, atı alan Üsküdar'ı geçmeden önce...
O yüzden 'Halkların kardeşliği' tuğlalarını ancak biz taşırsak bina edilebilir...
O ZAMAN HAZIR MEVSİM MÜSAİTKEN
O zaman hazır mevsim de müsaitken, ilk zil çalsa yeniden ve sınıflarımıza koşsak, unutsak tüm bildiklerimizi, o güzel çocuklar olsak yine ve bu sefer böyle büyümesek...
Karşımızdakine saygıyı öğrensek ilkin, Ali topu atmadan ve Işık ılık süt içmeden, laik ve dindar olmadan, budist ya da ateist de olmadan, tümünden evvel...
Mutlak bir “sulh” bulabilsek, Oya okula koşmadan, Ömer mısır sevmeden, iş işten geçmeden ...
Söz versek kendimize, insanlığın tarifini, kendimiz üzerinden yapmamaya, ant içsek...
Ve öyle güzel becersek ki bunu, yıllar sonra hiç kimsenin yazısında bir Sabancı kuruluşunu hatırlatacak kadar “sa” olmasa.
Şimdi, ilk zil çalsa ve ABC’den başlayıp yeniden çalışsak insanlık alfabesini, tümden çocuk, tümden çabuk olsak...
Ali topu atmadan, Emel eve gelmeden, atı alan Üsküdar'ı geçmeden önce...
18 Şubat 2013 Pazartesi
Nazım Hikmet şiirleri okumak yasaklanmalı
Yedi kişilik devasa sayılabilecek bir ekiple Taksim Küçük Sahnesi'nin kapısını çalıyoruz. Artık Aziz Nesin Sahnesi', AKM'de 'Büyük Salon' keyfi olmayınca DT'nin bina olarak tutunulabilecek ender duraklarından biri Küçük Sahne.
1877’de inşa edilen Atlas Pasajı'ndaki salon, akıllı telefonlara, önemli işlere, koşuşturmaya bir saat ara verip kendinizi en az yüz yıl öncesinde hissedebileceğiniz bir atmosfer sunuyor izleyicisine.
Büyük şairin 110. doğum yılı anısına Metin Bilgin tarafında sahneye konan oyun Nazım'a kendi sözleriyle de selam etmiş oluyor. 'Ne Güzel Şey Hatırlamak Seni'
Şiir sahneye çıkıyorsa bir hikâyeye bürünmeli, adı oyun ya da şiir gösterisi olsa da! Üstadın Abidin Dino'ya seslendiği, "Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin? İşin kolayına kaçmadan ama. ...Çok şükür çok şükür bugünü de gördüm ölsem gam yemem gayrının resmini yapabilir misin üstad?" müthiş dizelerinde ayna oyunlarıyla bu hissiyatı yakalıyoruz ama bunu bütün oyunda göründüğünü söylemek çok da mümkün değil.
Nazım'ın hapis yıllarını, Piraye'ye özlemini, oğluna hasretine dokunamıyoruz! Dizeler, dekor ve görsellikle yeterince desteklenmiyor. Böyle olunca da sahnede edilen kelamlar onu ilk yapanın söylediklerine tekrara dönüyor ki, bunu yapan kişi Metin Belgin bile olsa, ister ister istemez Nazım'ın söylediklerine yetişemiyor.
Bir hafta içi yorgunluğu ve 'Uzun Sürmüş Günün Akşamı' etkisini de hesaba katmak ve eleştiride temkin olmak gerekebilir belki ama işin içine Metin Belgin ve hele ki Nazım Hikmet girince beklenti biraz daha yüksek oluyor tabi.
Harikulade iyi bir ses ve diksiyon ne yazık ki şiiri karşıya geçirebilmek için yeterli değil.
Tabi tüm bunları söylerken Devlet Tiyatroları'nın her zaman belli bir seviye ve kalitesi olduğunu hatırlatmaya sanırım gerek yok. Ekipten birçok kişinin de benimle aynı fikirde olmadığı ve Küçük Sahne'den büyük mutlulukla ayrıldığını ilave etmekte de fayda var.
Onun için karar vermek için gidip kendiniz bakmanız en iyisi!
Bana kalırsa Nazım Hikmet'in illa bir şeyi yasaklanacakca, kamuya açık alanlarda şiirlerinin sesli okunması yasaklanamalı. Gerçi yasak neresinden tutarsanız nahoş bir kelime. Gelin biz ona yasak demeyelim de 'özel izne tabi olmalı' diyelim. Benim bu konudaki oyum, içinde bulunduğumuz zaman için Genco Erkal'a gider!
Ne güzel şey hatırlamak seni: ölüm ve zafer haberleri içinden, hapiste ve yaşım kırkı geçmiş iken...
1877’de inşa edilen Atlas Pasajı'ndaki salon, akıllı telefonlara, önemli işlere, koşuşturmaya bir saat ara verip kendinizi en az yüz yıl öncesinde hissedebileceğiniz bir atmosfer sunuyor izleyicisine.
Büyük şairin 110. doğum yılı anısına Metin Bilgin tarafında sahneye konan oyun Nazım'a kendi sözleriyle de selam etmiş oluyor. 'Ne Güzel Şey Hatırlamak Seni'
Şiir sahneye çıkıyorsa bir hikâyeye bürünmeli, adı oyun ya da şiir gösterisi olsa da! Üstadın Abidin Dino'ya seslendiği, "Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin? İşin kolayına kaçmadan ama. ...Çok şükür çok şükür bugünü de gördüm ölsem gam yemem gayrının resmini yapabilir misin üstad?" müthiş dizelerinde ayna oyunlarıyla bu hissiyatı yakalıyoruz ama bunu bütün oyunda göründüğünü söylemek çok da mümkün değil.
Nazım'ın hapis yıllarını, Piraye'ye özlemini, oğluna hasretine dokunamıyoruz! Dizeler, dekor ve görsellikle yeterince desteklenmiyor. Böyle olunca da sahnede edilen kelamlar onu ilk yapanın söylediklerine tekrara dönüyor ki, bunu yapan kişi Metin Belgin bile olsa, ister ister istemez Nazım'ın söylediklerine yetişemiyor.
Bir hafta içi yorgunluğu ve 'Uzun Sürmüş Günün Akşamı' etkisini de hesaba katmak ve eleştiride temkin olmak gerekebilir belki ama işin içine Metin Belgin ve hele ki Nazım Hikmet girince beklenti biraz daha yüksek oluyor tabi.
Harikulade iyi bir ses ve diksiyon ne yazık ki şiiri karşıya geçirebilmek için yeterli değil.
Tabi tüm bunları söylerken Devlet Tiyatroları'nın her zaman belli bir seviye ve kalitesi olduğunu hatırlatmaya sanırım gerek yok. Ekipten birçok kişinin de benimle aynı fikirde olmadığı ve Küçük Sahne'den büyük mutlulukla ayrıldığını ilave etmekte de fayda var.
Onun için karar vermek için gidip kendiniz bakmanız en iyisi!
Bana kalırsa Nazım Hikmet'in illa bir şeyi yasaklanacakca, kamuya açık alanlarda şiirlerinin sesli okunması yasaklanamalı. Gerçi yasak neresinden tutarsanız nahoş bir kelime. Gelin biz ona yasak demeyelim de 'özel izne tabi olmalı' diyelim. Benim bu konudaki oyum, içinde bulunduğumuz zaman için Genco Erkal'a gider!
Ne güzel şey hatırlamak seni: ölüm ve zafer haberleri içinden, hapiste ve yaşım kırkı geçmiş iken...
9 Aralık 2012 Pazar
Daha çok incineceğiz!
Birkaç yıl evvel Bakırköy sahilde bir lokantayı ararken fark etmiştik. Müstakil dükkanların AVM'lere yenildiğini, bir bir kapandığını...
Şehrin görünmeyen afişlerine büyük puntolarla yazılmaya başlamıştı. Yemek orada yenecek, film orada seyredilecek, alışveriş oradan yapılacaktı...
Şehrin insan üretme makineleri, tiyatrolardan, sinemalardan vazgeçilmiş onların yerini bu para basma makineleri almaya başlamıştı.
AVM'lerin son durağı İstiklal Caddesi oldu. Bölgeye Demirören'le giren virüs caddenin öte tarafına da sirayet edince tarihi İnci Pastanesi'nin tahliyesine tanık olduk.
Evet, iktidarın dinin kutsallarına bağlı olduğu kadar şehrin kutsallarına bağlı olduğunu söylemek zor, ama İnci'nin kapatılması onların değil bizim kararımız.
İnci Pastanesi'nin kapatılmasını belediyeye, hûkûmete ya da başka birilerine yüklemek büyük kolaycılık olur. Orada o gün içeriye giren, o müşterileri zorla dışarı çıkaran, bizzat bizleriz...
Geçmiş yıllarda sadece salonlara kilitlediğimiz, gösterişimiz, şaşamız, oturma odasına, banyoya, mutfağa taşarak tüm eve yerleşti artık. Bu yüzyıl ankastre mutfakların, akıllı telefonların, bilmemem kaç D televizyonların yüzyılı...
Çılgınca tüketen, ihtiyacı olduğuna inanan, inandıran bir nesil olduk. Bu ihtiyaçları Emek Sineması da karşılayamaz İnci Pastanesi de.
Daha büyük devase ucubelere, insan doyuruculara ihtiyacımız var!
Profiterolü severim ama o küçük çikolatalı, kremalı topaçları yemeden bir ömrü de rahatlıkla tamamlayabilirim.
Peki İnci Pastanesi boşaltılırken gösterilen fotoğrafa neden bu kadar üzüldüğümü düşündüm.
Müdavimi değilken ve birkaç kırık dökük anının dışında neydi beni İnci Pastanesi'ne bağlayan?
İnci bir sembol aslında insalıktaki evrilmemizin, eksen kaymamızın işaret fişeği...
İnsanlar şu aralar kıyameti Mayaların takviminde ararken kendi mayasındaki bozulmadan kaynaklı bir uçurumun eşiğine gelişine pek önem vermiyor.
Artık kurduğumuz yeni dünyada İnci Pastanelerine, Emek Sinemalarına yer yok.. Tatlı yiyip tatlı konuştuğumuz günlere çok geride kaldı ve gün geçtikçe daha çok incineceğiz...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
