Türkiye'de son zamanların en tartışılan isimlerden Fazıl Say ve Türk klasik müziğinin dışarıda en bilinen isimlerinden... Yılda 110 konserle Anadolu'yu dünyayı dolaşıyor...
Geçtiğimiz aylarda bir tweet attı ve hayatı değişti. Sonrası davalar, duruşmalar, sataşmalar, atışmalar...
Biz bütün günahlarımızı, fikir ayrılıklarımızı, anlaşamadıklarımızı onun tweet'ine yüklemeye karar verdik sonra. Sonra biraz su aktı köprünün altından o ilk esmeleri geçti herkesin.
FAZIL SAY VATAN HAİNLİĞİNE DEVAM EDİYOR, HÂLÂ...
Şimdi bir mektup yazdı Fazıl Say, bir adım attı. Fazıl, Nazım'ın diliyle şöyle söylüyor asılında mektubunun başında; Nasreddin Hoca’nın danslarını bestelemem, Kara Toprağı, Veysel’i, Dede Efendi’yi, Nâzım Oratoryosu’nu, rakı masasındaki Alevi Dedeleri, Odam Kireçtir’i, Altıok’u, Turgut Uyar’ı Yunus Emre’yi, Mezopotamya’yı, Hezarfen’i bestelemek, vatan hainliğiyse, yazın büyük puntolarla: Fazıl Say, vatan hainliğine devam ediyor, hâlâ...
'Gideceğim' dedim ama aslında Tokyo bana uzak memleket, demek istiyor Fazıl Say. Ben bu topraklara bu kültüre buradaki insanlara değer veriyorum. Birbirinden farklı kadar insanı barındırmış bu toraklara 'bir Fazıl mı Fazla geliyor?' diyor aslında. Başının pek hoş olmadığı arabesk haliyle söylecek olursak, 'Beni böyle sev seveceksen' diyor, ünlü sanatçı.
FAZIL SAY'DAN BİR AHMET KAYA YAPMAK, KİME, NE KAZANDIRACAK?
O kadar kırmızıya boyalı ki bu coğrafya ne kadar sarsak yaralamızı az, hâlâ... O yüzden savaş baltalarımızı, bıçaklarımızı, kılıçlarımızı kınlarını koyup, bir an evvel hoşgörü yakınlarına çekilmeliyiz...
Hem Fazıl'ı Say'mazsak geriye kaç kişi kalıyor ki bu kuyruklu piyano dünyasında? Fazıl'dan yeni bir Ahmet Kaya yeni bir Nazım çıkarmak, hangimize, ne kazandıracak? Yeni çatallar bulup fırlatmak, yeni 'şefefsiz'ler yaratmak için yeterince yaşlanmadık mı, bu meselede hevesli miyiz, hâlâ?
ARABESKİ SEVMESEK DE YAŞAMDAN YANAYIZ!
Fazıl, mektubun ikinci kısmını Müslüm Gürses'e ve arabeske ayıyor,
"Müzik tartışabiliriz, en sert şekilde de tartışabiliriz ama bu ölüm döşeğindeki Müslüm Gürses’e acil şifa ve hayatta kalması dileklerimi yollamama engel değildir. Kavga da insanidir, dayanışma da insanidir. Ölümden yana değiliz... Yaşamaktan yanayız... Müslüm Baba’ya bu yüzden sahip çıkarım, derinliğimle ve samimiyetimle..." satırlarıyla selam ediyor Müslüm Baba'ya...
FAZIL SAY İNANÇSIZ MI?
"Benim için inançsız diyorlar... Bu yanlış. Ben inançlı bir insanım hem de çok... Seslere olan inancım. Seslerin anlattığı hikâyelere...
" EVET, EGOM VAR
"Evet, büyük bir egom var. Maalesef. Büyük bir ego olmadan Nâzım Oratoryosu da, Mezopotamya Senfonisi de, İstanbul Senfonisi de, Universe Senfonisi de bestelenmiyor. Büyük bir ego olmadan yılda 110 konser verilmiyor. Ego için bağışlayın. Herkes kendi olsa keşke..." diyerek bitiriyor mektubunu.
O egosunu biraz törpülese biz bir adım atsak... En kalabalık otobüs hatlarında bile biri daha işine yetişsin diye birbirlerine yer açan insanlar, Fazıl Say'a da bir yaşam alanı açacaktır... Bu topraklar bu hoşgörüye sahiptir ve çok yıllar sonra, Allah gecinden verdikten sonra, bir yerlerde şu yazarsa büyük puntolarla bardık demektir: Fazıl Say, bu topraklarda yaşıyor, hâlâ...
26 Kasım 2012 Pazartesi
12 Kasım 2012 Pazartesi
9'u beş geçe oradaydık ama...
Ata'm geçen sabah senin için 9'u beş geçe arabadan indik, kornaya da bastık hatta. Ben bir dua da okudum. Büyük fedakarlık sayılmaz ama yeri geldi anlatıyorum işte. Ata'm doğruya doğru fotoğraflı, büstlü mecburi saygıları, sevgileri sevmiyorum ben. Şekilciler Cumhuriyeti'ni sevmiyorum, ama seni seviyorum yalan yok. Bize bir ülke bıraktığın için sana acayip saygı duyuyorum.
Seni andık işte o sabah kendimizce sonra ofise geldik ki, Dadaşlar'ın haberi geldi, 17'si aynı helikopterde yitivermişler.. Sen sayfamızın - kalbimizin manşetinden bir anda düştün.
Bizim günlerimiz hep böyle geçiyor işte.
Kimse için yeterince üzülemediğimiz için üzgünüz A'tam!
Bir alışveriş merkezi yakınlarında elimizde torbalarla öleceğimiz için üzgünüz.
Ekran başında Acun seyrederken ölme ihtimalimiz çocuğumuzun başını okşarken ölme ihtimalimizden çok daha fazla olacağı için üzgünüz.
Birbirimizi anlamadan öleceğimiz için üzgünüz. Artık kelimeler yetmiyor mesafeleri kapatmaya, aralar açılıyor. Herkes vicdanının önüne kökeni koyuyor. Hepimizin köküne kibrit suyu ihtimali kimseyi korkutmuyor.
Oralarda nasılsın, ülke kuran insanlar bonus kazanıyor mu, yerin iyi mi, yoksa bazılarının dediği gibi cehennem provasında mısın bilmiyorum, ama buralar da cennet değil Ata'm! Bize bıraktığın bayrağın beyazını boyama çalışıyorum çoğu zaman... Ama elinde sadece kırmızı kalmış bir kırtasiyeye komşu okulun resim öğrencilerine döndük biz. Ölmekten öldürülmekten yılmaz olduk. Buralar hep 'kırmızı, zor görünüyor artık bayrağımızın hilaliyle yıldızı.
Demem o ki, biz 9'u beş geçe oradayız Ata'm ama geri kalan zamanda yokuz. Bir türlü koyamadık şu demokrasiyi cumhuriyetinin üstüne. Bizi ararsan bil ki ya bir fotoğrafı beğeniyor ya da bizim olmayan bir hayatı izliyoruz.
Seni andık işte o sabah kendimizce sonra ofise geldik ki, Dadaşlar'ın haberi geldi, 17'si aynı helikopterde yitivermişler.. Sen sayfamızın - kalbimizin manşetinden bir anda düştün.
Bizim günlerimiz hep böyle geçiyor işte.
Kimse için yeterince üzülemediğimiz için üzgünüz A'tam!
Bir alışveriş merkezi yakınlarında elimizde torbalarla öleceğimiz için üzgünüz.
Ekran başında Acun seyrederken ölme ihtimalimiz çocuğumuzun başını okşarken ölme ihtimalimizden çok daha fazla olacağı için üzgünüz.
Birbirimizi anlamadan öleceğimiz için üzgünüz. Artık kelimeler yetmiyor mesafeleri kapatmaya, aralar açılıyor. Herkes vicdanının önüne kökeni koyuyor. Hepimizin köküne kibrit suyu ihtimali kimseyi korkutmuyor.
Oralarda nasılsın, ülke kuran insanlar bonus kazanıyor mu, yerin iyi mi, yoksa bazılarının dediği gibi cehennem provasında mısın bilmiyorum, ama buralar da cennet değil Ata'm! Bize bıraktığın bayrağın beyazını boyama çalışıyorum çoğu zaman... Ama elinde sadece kırmızı kalmış bir kırtasiyeye komşu okulun resim öğrencilerine döndük biz. Ölmekten öldürülmekten yılmaz olduk. Buralar hep 'kırmızı, zor görünüyor artık bayrağımızın hilaliyle yıldızı.
Demem o ki, biz 9'u beş geçe oradayız Ata'm ama geri kalan zamanda yokuz. Bir türlü koyamadık şu demokrasiyi cumhuriyetinin üstüne. Bizi ararsan bil ki ya bir fotoğrafı beğeniyor ya da bizim olmayan bir hayatı izliyoruz.
27 Ekim 2012 Cumartesi
Touch İstanbul-Eylül / Selin Demiratar röportajı
“BENİM HUZUR SOKAĞIM ARNAVUTKÖY!”
atv’nin yeni dizisi “Huzur Sokağı”nın iki başrolünden birini üstlenen Selin Demiratar'la röportaj için dizinin çekildiği Çengelköy’e doğru yola koyuluyoruz. Set ekibinden aldığımız yeni mekân bilgisi bizi semtin mezarlığına götürüyor. Mezarlık 'huzur' arayışı için fena bir başlangıç değil gibi! Huzuru bulamadan toprak olma ihtimalini de hatırlatıyor ama biz buna çok takılmıyoruz. Ölmek için daha erken diye düşünüyoruz! Henüz röportajı gerçekleştirmemişken hem de! Selin Demiratar ilk bakışta karşısındakine güven verenlerden... İnsanın parası olsa ona emanet edebilirmiş hissi uyandırıyor! Ofisteki kızlar beni affetsin ama 'mesafeli' bir havası da yok maalesef! Çekimlerden dolayı röportaj için belli bir saatimiz olmadığı ve sohbeti çekim arasına sıkıştıracağımız için biz kendimize onun kadar güvenemiyoruz tabi! Selin Hanım'ın tüm yorgunluğunun ve koşuşturmasının üstüne serdiği gülümsemesi eşliğinde, 'ilk fırsatta' buluşmak için sözleşip bizi güneşten koruyan çardağın altına konuşlanıyoruz. Ekibin 'hareket'i bizim bekleyişimizin başlangıcı! Şairin ‘Bekleyişler, bekleyişler’ dediği kadar uzun ve azimli bir bekleyiş! Sanırım seyretmeye başladığımız dizinin üçüncü bölümünden bir sahne, o anki koşuşturma, çalışanların özverisi ve Kutsi’nin defalarca yolduğu otların üzerimizde bıraktığı etkiyle, bir ara izlediğimiz dizilerde reklamlarda bile başka kanala geçmemeye yemin edecek oluyoruz. Ve nihayet işte ilk fırsat ve Huzur Sokağı'nın Feyza'sı Selin Demiraratar karşımızda! İstanbul’un Çengelköy’ünde kabristana komşu ahşap bir çardakta, AVM’ler ve ATM’ler arasına sıkışmış hayatımızda bir ‘huzur sokağı’ arayışına çıkıyoruz. Hem diziyi hem İstanbul'u hem de onu konuşuyoruz.
'İstanbul Büyükşehir Belediye başkanı olsa ilk icraatı ne olurdu?' mevzundan, 'Başörtülü bir karakter oynamanın nasıl bir his?' olacağına, mutfaktaki Selin'den, İstanbul'daki huzur mekanlarına, Feyza karakterini daha önce beyazperdeye taşıyan Türkan Şoray hakkındaki görüşlerinden, 'Fatih Sultan Mehmet şu an İstanbul'a gelseydi en çok neye şaşırırdı?' meselesine kadar birçok konuyu konuştuk.
İşte yer yer kahkahalı, tamamı keyifli, 'iki ara bir dere' o röportaj! Sen de hazırsan başlıyoruz sevgili okur...
Röportaj: Ümit Buget
Sizi Morrisey konserinde sırada beklerken gördüğümü hatırlıyorum! Yazın İstanbul için en keyif aldığınız etkinliği hangisiydi!
Bu yazın en keyifli etkinliği İstanbul Caz Festivali’ydi gerçekten. Çok güzel konserler vardı. Arkadaş gruplarıyla takip etme imkânı da bulduk. Şimdi merakla Eylül’deki yeni konserleri bekliyoruz!
Yeni sezonda 'Huzur Sokağı' ile ekranda olacaksınız! Setin havasını da soluduktan sonra beklentileriniz nasıl diziyle ilgili?
Diziyle ilgili belki de söylenmesi gereken temel şey halihazırda ekrandaki işlerden biraz daha farklı olduğu. Dikkat çekici bir iş. Farklı dünyaları olan iki gencin aşkını anlatıyor. O yüzden benim diziyle ilgili beklentim izleyicinin seveceği tarzda bir iş olacağı yönünde.
BENİM HUZUR SOKAĞIM ARNAVUTKÖY!
Dizinin ismi Huzur Sokoğı. Selin Demiratar'ın İstanbul'da huzur sokakları var mı?
Bu yazın en keyifli etkinliği İstanbul Caz Festivali’ydi gerçekten. Çok güzel konserler vardı. Arkadaş gruplarıyla takip etme imkânı da bulduk. Şimdi merakla Eylül’deki yeni konserleri bekliyoruz!
Yeni sezonda 'Huzur Sokağı' ile ekranda olacaksınız! Setin havasını da soluduktan sonra beklentileriniz nasıl diziyle ilgili?
Diziyle ilgili belki de söylenmesi gereken temel şey halihazırda ekrandaki işlerden biraz daha farklı olduğu. Dikkat çekici bir iş. Farklı dünyaları olan iki gencin aşkını anlatıyor. O yüzden benim diziyle ilgili beklentim izleyicinin seveceği tarzda bir iş olacağı yönünde.
BENİM HUZUR SOKAĞIM ARNAVUTKÖY!
Dizinin ismi Huzur Sokoğı. Selin Demiratar'ın İstanbul'da huzur sokakları var mı?
Ben Sultanahmet’e gitmeyi çok seviyorum mesela, o medreselerin atmosferi, ara sokaklarda kahve içmek falan çok hoşuma gidiyor. Arnavutköy de benim için tam bir 'huzur sokağı' gerçekten. Eski mahalle havasını çok seviyorum ben, bunu bir nostalji güzelleme olsun diye de söylemiyorum; esnafı, balıkçısı kahvesi, züccaciyesi o kalabalık ve orada yaşayan enerjiyi seviyorum ben…
Çocukluğunuzdan bir huzur anı istesem neler söylemek istersiniz?
Benim çocukluğum Adana’da geçti! Orası bana çok huzurlu gelir. Orada tam bir eski mahalle yaşantısı ve bir arada yaşama kültürü vardır. Çocukların akşam hatta gece bile dışarda gayet rahat gezip dolaştığı, samimi, İstanbul’a gore küçük kendine göre büyük ve güvenli bir şehirdir. O yüzden Adana’nın öyle özel ve güzel bir yeri vardır bende.
KUTSİ HEM MÜTEVAZI HEM KOMİK!
Feyza ve Bilal'in ölümsüz aşkını anlatacak olan dizide Feyza'yı siz, Bilal'i ise Kutsi canlandırıyor. Kutsi nasıl bir partner?
Ben hemen Kutsi’yle çalışmış olan arkadaşlarımı aradım zaten proje başlamadan önce. Herkes bana Kutsi için çok güzel şeyler söyledi, çok beğendiklerini, inanılmaz yakışıklı olduğunu, hayranlık duyduklarını söylediler.. Tanıyanlar da çok düzgün bir olduğunu söyledi. Kutsi, çok iyi çok mütevazı aynı zamanda inanılmaz derecede eğlenceli ve komik de biri. Onunla çalıştığım için gerçekten çok mutluyum. O da balık burcu ben de balık burcuyum. Birbirimizi anlıyoruz.
Yavaş yavaş İstanbul denince akla gelmeye başlayan AVM'ler hakkında ne düşünüyorsunuz?
Son senelerde daha da çok arttı AVM’ler. Bazen düşünüyorum da 'İstanbul’a ilk geldiğimde, bir on sene öncesinde, ben 17-18 yaşındayken nasıldı?' diye! Bir Akmerkez vardı herhalde bir Galeria vardı. Şimdi her yer adımbaşı AVM. Acil bir şey alman gerekirse her yerde bulabiliyorsun. Ben gene de açık alan alışveriş merkezlerini daha çok seviyorum. Nişantaşı, Bağdat Caddesi, Taksim... Yürüyerek, gezerek alışveriş yapmak bana daha cazip geliyor!
Kutucuk: Ben AVM'lerden çok açık alan alışveriş merkezlerini daha çok seviyorum. Nişantaşı, Bağdat Caddesi, Taksim, yürüyerek, gezerek alışveriş yapmak bana daha cazip geliyor!
TÜRKAN ŞORAY BANA UĞUR GETİRECEK!
Feyza karakterini daha önce Türkan şoray beyazperdeye taşıdı. Bu ilk Türkan Şoray rolü tecrübeniz de değil. Acı Hayat'ta da Türkan Şoray'ın oynadığı rolü oynamıştınız! Türkan Şoray yavaş yavaş 'Ne oluyor yahu' diyor mudur içinden?
Evet onlar da aynı romandan 'Birleşen Yollar' ismiyle uyarlayarak beyazperdeye aktarmışlardı. Biz de şimdi romanla aynı isimle yapıyoruz.
Türkan Şoray'la bir kez tanışma fırsatı buldum; güzelliğinin, iyi oyunculuğunun yanı sıra çok mütevazı ve alçakgönüllü olduğunu gördüm. Kendisiyle ilgili her şeyi tamamlamış ve bu görüntüsüne de ondan kaynaklanan güvenin neden olduğunu düşünüyorum. Türkan Hanım o konu da çok rahattır, o yüzden onun hiç öyle bir şey düşündüğünü zannetmiyorum. Keşke düşünse...
Acı Hayat benim için çok keyifli olmuştu açıkçası. Oradaki Nermin karakterinden çok keyif almıştım. Bu dizideki Feyza karakterinden de aynı şekilde keyif alıyorum. Feyza, heyecanlı, delidolu ve eğlenmeyi seven bir karakter ve onun ruh halininin değişimin nasıl gerçekleşeceğini ben de merak ediyorum. Türkan Şoray’ın oynamış olmasının da bana uğurlu geleceğine inanıyorum .
Kendinizi İstanbul'un bir semtiyle özleştirmenizi istesem? Hangisi Selin Demiratar'a daha yakın?
Taksim olurdu herhalde. Hem eski, nostaljik bir yanı var öte taraftan modern de... Karmaşık, kalabalık, ama aynı zamanda sıcak ve samimi…
BENİ TANIMAYANLAR MESAFELİ BULABİLİR...
Sıcak demişken tamamen benim düşüncem dışında bizim kızların sizin soğuk ve mesafeli olduğunuza dair bir fikri var. O konu hakkında ne söylemek istersiniz?
O beni çok tanımamakla mı alakalı bilmiyorum! Evet bazı insanların 'Biz çok mesafeli buluyorduk' demeleri, belki de benim kendimi insanlara tanıtacak imkânları kullanmayı çok fazla tercih etmememle ilgili olabilir. Benim televizyonla işim dışında çok fazla haşır neşir olmamamın verdiği bir şey de olabilir bu. Ve nihayetinde sosyal hayatımda onların beni görmüyor olmalarının etkisi de hepsinin üstüne eklenebilir.
İstanbul çok değişken de bir şehir! Belki dünyanın bir başka şehrine gittiğinizde üç sene, beş sene, on sene, aynı kafeyi aynı adam aynı yerde işletiyor, ama İstanbul’da her şeyi bir yılda tepetaklak görmek mümkün!
İstanbul bana çok garip geliyor; bir yandan acayip bir karmaşıklık ve bir kaos var ama bu kaosun da yarattığı bir bağımlılık da var! Enteresan, hastalıklı bir ilişki İstanbul’la aramızdaki! Ben mesela farklı bir şehre gidiyorum diyelim. 'Aa' diyorum, 'Ben bu şehirde yaşayabilirim, çok güzel!' Üçüncü gün böyle bir ‘Iı’ falan oluyorum. Beşinci gün 'Hemen İstanbul’a dönmeliyim’ diyorum. Mesela yurt dışında bir yere gittiniz. Çok güzel binalar çok düzenli akan bir hayat. O düzen ilk başta hoşunuza gidiyor, ama herhalde bünye böyle bir düzene alışık olmadığı için o ilk etki geçtikten hemen sonra tekrar yedi tepeliyle olan o hastalıklı ilişkinizi özleyiveriyorsunuz.
HUZURUN BİR SAHİL KASABASINDA OLDUĞUNA İNANMIYOURM
Çağımızın en revaçta arayışlarından biri 'Huzur' arayışı! Siz huzurun herkesten uzak bir sahil kasabasında bulunan bir şey olduğuna inanıyor musunuz?
Ben hiç öyle düşünmüyorum. Öyle bir insan da değilim. Belki dışarıdan öyle bir imajım var ama kesinlikle öyle biri değilim. Evet, bahsi geçen sahil kasabasına gidip bir ay kalabilirim kafa dinleyebilirim, ama mutlaka geri İstanbul’a dönerim. 'Bütün bir yılımı orada geçiremem' diye düşünüyorum.
Arkadaşlarınızla birlikte olmaktan keyif aldığınız mekânlar var mı İstanbul'da?
Ben Galata’yı çok seviyorum . Oradaki kafeleri çok seviyorum. Mavra’da, Santral’de oturmayı özellikle çok seviyorum. O sırada üç dört tane daha kafe var. Oralarda vakit geçirmek hoşuma gidiyor çünkü Galata’da bütün o tarihi dokuyu ve ihtişamı görebiliyorsunuz, ama aynı zamanda sakin, dingin bir yer. Orada tek başıma otursam bile sıkılmıyorum.
BAŞÖRTÜSÜ SOKAĞA YABANCI DEĞİL!
Tekrar diziye dönersek farklı bir karakter olduğunu söylediniz Feyza'nın! Bir oyuncu her rolü oynar, o sebeple kapalı bir karakteri oynamak nasıl bir şey diye sormanın garipliğine ya da komikliğine düşmek istemiyorum, ama onun yaratacağı etki anlamında belki bir şeyler söylemek istersiniz? Yakın zamanda özellikle başrolde böyle bir karakter hatırlamıyorum Türk televizyonlarında!
Şu anda yok, ama hayatın içerisinde de bize çok yabancı olan bir durum da değil. O yüzden bana çok uç bir şey yapıyormuşum gibi gelmiyor. Senaryoyu okuduğumda beni rahatsız eden herhangi bir şey olmadı. Hayatın gerçeğinden uzak, kopuk olan bir şey de yok. O yüzden ben, insanların söylediği 'Acaba riskli bir iş mi, şöyle mi, böyle mi?' gibi durumlara çok fazla anlam veremiyorum. Çünkü gerçekten senaryoda her şey çok doğal ve normal ilerliyor. İki taraf için de biribirini dışlayan, çok ağır çatıştıran bir durum yok aslında. O yüzden bu tür konuşmaları anlamakta güçlük çektiğimi söyleyebilirim.
BİRİNİ NASIL SEVDİYSENİZ, O HALİYLE SEVMEYE DEVAM ETMELİSİNİZ
Sevgililerin birbirlerini değiştirme isteklerine siz nasıl bakıyorsunuz?
Bir insanı nasıl sevmeye başladıysanız o haliyle sevmeye devam etmelisiniz. Ben onun değiştireceğiniz halini seveceğinize inanmıyorum. Değiştirmeye mutlaka ki çabalanabiliyor, ama o çabanın sonunda ortaya çıkan kişiyi sevebileceğinize inanmıyorum ben. İnsanlar hayatı nasıl seviyorsa öyle yaşamalı. Bu kadar kısa yaşam süresinde insanların sizi bencilce değiştirmeye çalışmasını yanlış buluyorum.
Hayatta tabi ki birbirimize fikirler verebiliriz, ama bir fikir olarak kalmalı! Çünkü hayata nasıl geliyorsanız ve nasıl yaşamak istiyorsanız ve nasıl mutlu olacağınızı düşünüyorsanız, o şekilde sürdürmelisiniz. Birisinin sizin zaten çok kısa süreli olan zamanınıza müdahale ederek sizi bencilce değiştirmeye çalışmasını çok yanlış buluyorum.
Fatih Sultan Mehmet şu an İstanbul'a gelseydi en çok neye şaşırırdı?
Büyük bir ihtimalle kalp krizi geçirebilirdi şu anda. İnsanlar da Fatih Sultan Mehmet’i görseler şu anda onlara da garip gelebilirdi. Karşılıklı bir anlama ve algılayama sorunu olurdu herhalde. Kuvvetle muhtemel ki onun 'Fatih' olduğuna da inanmazlardı.
KUSURSUZ BİR GÜZELLİK BANA ÇOK CAZİP GELMİYOR
1999 yılı Miss Globe Türkiye birincisi ve dünya üçüncüsü olmuş biri olarak size sorsam ve 'bal dudaklar' 'kiraz yanaklar' meselesini manavlara bıraksak, güzel bir kadının olmazsa olmazı nedir sizce?
Çocukluğunuzdan bir huzur anı istesem neler söylemek istersiniz?
Benim çocukluğum Adana’da geçti! Orası bana çok huzurlu gelir. Orada tam bir eski mahalle yaşantısı ve bir arada yaşama kültürü vardır. Çocukların akşam hatta gece bile dışarda gayet rahat gezip dolaştığı, samimi, İstanbul’a gore küçük kendine göre büyük ve güvenli bir şehirdir. O yüzden Adana’nın öyle özel ve güzel bir yeri vardır bende.
KUTSİ HEM MÜTEVAZI HEM KOMİK!
Feyza ve Bilal'in ölümsüz aşkını anlatacak olan dizide Feyza'yı siz, Bilal'i ise Kutsi canlandırıyor. Kutsi nasıl bir partner?
Ben hemen Kutsi’yle çalışmış olan arkadaşlarımı aradım zaten proje başlamadan önce. Herkes bana Kutsi için çok güzel şeyler söyledi, çok beğendiklerini, inanılmaz yakışıklı olduğunu, hayranlık duyduklarını söylediler.. Tanıyanlar da çok düzgün bir olduğunu söyledi. Kutsi, çok iyi çok mütevazı aynı zamanda inanılmaz derecede eğlenceli ve komik de biri. Onunla çalıştığım için gerçekten çok mutluyum. O da balık burcu ben de balık burcuyum. Birbirimizi anlıyoruz.
Yavaş yavaş İstanbul denince akla gelmeye başlayan AVM'ler hakkında ne düşünüyorsunuz?
Son senelerde daha da çok arttı AVM’ler. Bazen düşünüyorum da 'İstanbul’a ilk geldiğimde, bir on sene öncesinde, ben 17-18 yaşındayken nasıldı?' diye! Bir Akmerkez vardı herhalde bir Galeria vardı. Şimdi her yer adımbaşı AVM. Acil bir şey alman gerekirse her yerde bulabiliyorsun. Ben gene de açık alan alışveriş merkezlerini daha çok seviyorum. Nişantaşı, Bağdat Caddesi, Taksim... Yürüyerek, gezerek alışveriş yapmak bana daha cazip geliyor!
Kutucuk: Ben AVM'lerden çok açık alan alışveriş merkezlerini daha çok seviyorum. Nişantaşı, Bağdat Caddesi, Taksim, yürüyerek, gezerek alışveriş yapmak bana daha cazip geliyor!
TÜRKAN ŞORAY BANA UĞUR GETİRECEK!
Feyza karakterini daha önce Türkan şoray beyazperdeye taşıdı. Bu ilk Türkan Şoray rolü tecrübeniz de değil. Acı Hayat'ta da Türkan Şoray'ın oynadığı rolü oynamıştınız! Türkan Şoray yavaş yavaş 'Ne oluyor yahu' diyor mudur içinden?
Evet onlar da aynı romandan 'Birleşen Yollar' ismiyle uyarlayarak beyazperdeye aktarmışlardı. Biz de şimdi romanla aynı isimle yapıyoruz.
Türkan Şoray'la bir kez tanışma fırsatı buldum; güzelliğinin, iyi oyunculuğunun yanı sıra çok mütevazı ve alçakgönüllü olduğunu gördüm. Kendisiyle ilgili her şeyi tamamlamış ve bu görüntüsüne de ondan kaynaklanan güvenin neden olduğunu düşünüyorum. Türkan Hanım o konu da çok rahattır, o yüzden onun hiç öyle bir şey düşündüğünü zannetmiyorum. Keşke düşünse...
Acı Hayat benim için çok keyifli olmuştu açıkçası. Oradaki Nermin karakterinden çok keyif almıştım. Bu dizideki Feyza karakterinden de aynı şekilde keyif alıyorum. Feyza, heyecanlı, delidolu ve eğlenmeyi seven bir karakter ve onun ruh halininin değişimin nasıl gerçekleşeceğini ben de merak ediyorum. Türkan Şoray’ın oynamış olmasının da bana uğurlu geleceğine inanıyorum .
Kendinizi İstanbul'un bir semtiyle özleştirmenizi istesem? Hangisi Selin Demiratar'a daha yakın?
Taksim olurdu herhalde. Hem eski, nostaljik bir yanı var öte taraftan modern de... Karmaşık, kalabalık, ama aynı zamanda sıcak ve samimi…
BENİ TANIMAYANLAR MESAFELİ BULABİLİR...
Sıcak demişken tamamen benim düşüncem dışında bizim kızların sizin soğuk ve mesafeli olduğunuza dair bir fikri var. O konu hakkında ne söylemek istersiniz?
O beni çok tanımamakla mı alakalı bilmiyorum! Evet bazı insanların 'Biz çok mesafeli buluyorduk' demeleri, belki de benim kendimi insanlara tanıtacak imkânları kullanmayı çok fazla tercih etmememle ilgili olabilir. Benim televizyonla işim dışında çok fazla haşır neşir olmamamın verdiği bir şey de olabilir bu. Ve nihayetinde sosyal hayatımda onların beni görmüyor olmalarının etkisi de hepsinin üstüne eklenebilir.
İstanbul çok değişken de bir şehir! Belki dünyanın bir başka şehrine gittiğinizde üç sene, beş sene, on sene, aynı kafeyi aynı adam aynı yerde işletiyor, ama İstanbul’da her şeyi bir yılda tepetaklak görmek mümkün!
İstanbul bana çok garip geliyor; bir yandan acayip bir karmaşıklık ve bir kaos var ama bu kaosun da yarattığı bir bağımlılık da var! Enteresan, hastalıklı bir ilişki İstanbul’la aramızdaki! Ben mesela farklı bir şehre gidiyorum diyelim. 'Aa' diyorum, 'Ben bu şehirde yaşayabilirim, çok güzel!' Üçüncü gün böyle bir ‘Iı’ falan oluyorum. Beşinci gün 'Hemen İstanbul’a dönmeliyim’ diyorum. Mesela yurt dışında bir yere gittiniz. Çok güzel binalar çok düzenli akan bir hayat. O düzen ilk başta hoşunuza gidiyor, ama herhalde bünye böyle bir düzene alışık olmadığı için o ilk etki geçtikten hemen sonra tekrar yedi tepeliyle olan o hastalıklı ilişkinizi özleyiveriyorsunuz.
HUZURUN BİR SAHİL KASABASINDA OLDUĞUNA İNANMIYOURM
Çağımızın en revaçta arayışlarından biri 'Huzur' arayışı! Siz huzurun herkesten uzak bir sahil kasabasında bulunan bir şey olduğuna inanıyor musunuz?
Ben hiç öyle düşünmüyorum. Öyle bir insan da değilim. Belki dışarıdan öyle bir imajım var ama kesinlikle öyle biri değilim. Evet, bahsi geçen sahil kasabasına gidip bir ay kalabilirim kafa dinleyebilirim, ama mutlaka geri İstanbul’a dönerim. 'Bütün bir yılımı orada geçiremem' diye düşünüyorum.
Arkadaşlarınızla birlikte olmaktan keyif aldığınız mekânlar var mı İstanbul'da?
Ben Galata’yı çok seviyorum . Oradaki kafeleri çok seviyorum. Mavra’da, Santral’de oturmayı özellikle çok seviyorum. O sırada üç dört tane daha kafe var. Oralarda vakit geçirmek hoşuma gidiyor çünkü Galata’da bütün o tarihi dokuyu ve ihtişamı görebiliyorsunuz, ama aynı zamanda sakin, dingin bir yer. Orada tek başıma otursam bile sıkılmıyorum.
BAŞÖRTÜSÜ SOKAĞA YABANCI DEĞİL!
Tekrar diziye dönersek farklı bir karakter olduğunu söylediniz Feyza'nın! Bir oyuncu her rolü oynar, o sebeple kapalı bir karakteri oynamak nasıl bir şey diye sormanın garipliğine ya da komikliğine düşmek istemiyorum, ama onun yaratacağı etki anlamında belki bir şeyler söylemek istersiniz? Yakın zamanda özellikle başrolde böyle bir karakter hatırlamıyorum Türk televizyonlarında!
Şu anda yok, ama hayatın içerisinde de bize çok yabancı olan bir durum da değil. O yüzden bana çok uç bir şey yapıyormuşum gibi gelmiyor. Senaryoyu okuduğumda beni rahatsız eden herhangi bir şey olmadı. Hayatın gerçeğinden uzak, kopuk olan bir şey de yok. O yüzden ben, insanların söylediği 'Acaba riskli bir iş mi, şöyle mi, böyle mi?' gibi durumlara çok fazla anlam veremiyorum. Çünkü gerçekten senaryoda her şey çok doğal ve normal ilerliyor. İki taraf için de biribirini dışlayan, çok ağır çatıştıran bir durum yok aslında. O yüzden bu tür konuşmaları anlamakta güçlük çektiğimi söyleyebilirim.
BİRİNİ NASIL SEVDİYSENİZ, O HALİYLE SEVMEYE DEVAM ETMELİSİNİZ
Sevgililerin birbirlerini değiştirme isteklerine siz nasıl bakıyorsunuz?
Bir insanı nasıl sevmeye başladıysanız o haliyle sevmeye devam etmelisiniz. Ben onun değiştireceğiniz halini seveceğinize inanmıyorum. Değiştirmeye mutlaka ki çabalanabiliyor, ama o çabanın sonunda ortaya çıkan kişiyi sevebileceğinize inanmıyorum ben. İnsanlar hayatı nasıl seviyorsa öyle yaşamalı. Bu kadar kısa yaşam süresinde insanların sizi bencilce değiştirmeye çalışmasını yanlış buluyorum.
Hayatta tabi ki birbirimize fikirler verebiliriz, ama bir fikir olarak kalmalı! Çünkü hayata nasıl geliyorsanız ve nasıl yaşamak istiyorsanız ve nasıl mutlu olacağınızı düşünüyorsanız, o şekilde sürdürmelisiniz. Birisinin sizin zaten çok kısa süreli olan zamanınıza müdahale ederek sizi bencilce değiştirmeye çalışmasını çok yanlış buluyorum.
Fatih Sultan Mehmet şu an İstanbul'a gelseydi en çok neye şaşırırdı?
Büyük bir ihtimalle kalp krizi geçirebilirdi şu anda. İnsanlar da Fatih Sultan Mehmet’i görseler şu anda onlara da garip gelebilirdi. Karşılıklı bir anlama ve algılayama sorunu olurdu herhalde. Kuvvetle muhtemel ki onun 'Fatih' olduğuna da inanmazlardı.
KUSURSUZ BİR GÜZELLİK BANA ÇOK CAZİP GELMİYOR
1999 yılı Miss Globe Türkiye birincisi ve dünya üçüncüsü olmuş biri olarak size sorsam ve 'bal dudaklar' 'kiraz yanaklar' meselesini manavlara bıraksak, güzel bir kadının olmazsa olmazı nedir sizce?
Ben güzelliğin 'mükemmel yüz' kısmını sevmiyorum aslına bakarsanız, farklı yüz seviyorum… Bana kusursuz bir yüz çok cazip gelmiyor. Erkek olsaydım kendine özgü olan bir yüz bana daha çekici gelebilirdi sanırım. Meselenin ikinci yönüne gelirsek ben insanların kişilikleriyle kendilerini güzelleştirebildiklerine ve çirkinleştirebildiklerine inanıyorum. Ben mesela kabalıktan ve ukalalıktan çok hoşlanmıyorum. O tip insanlar da gözüme çok güzel gelmiyor açıkçası…
Yine İstanbul meselesine küçük bir dönüş yapacak olursak, size yetki verilseydi İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olsaydınız mesela! İlk icraatınız ne olurdu?
Büyük parklar yapardım İstanbul'a. Yıldız Parkı var ama çok yeterli geldiğine inanmıyorum ben. Gerçekten geniş düz alanlarda bazı binaların yerine parklar koymayı isterdim. Kesinlikle her yere her adıma metro yapardım. Dünyanın tüm metropollerinde trafik derdi illa ki var, milyonlarca insan yaşıyor neticede. İstanbul’un da bu skıntıyı en şiddetli şekilde hissettiğini düşünürsek metronun bu kadar kısıtlı olması çok büyük bir handikap. Aslında dünyanın ilk tüneli İstanbul’da yapılmış. Biz hep bir şeylerin başlangıcını yapmış ama sonra uygulamada ve süreklilikte biraz zayıf kalmışız. Dünyaya güzel fikirler vermişiz ama sonra çalışamamaşız, öyle söyleyeyim...
Sizinle ilgili "Keşke ehliyet almasaydı" diyen bir arkadaş röportajı hatırlıyorum. Kötü mü kullaıyorsunuz? İstanbul trafiğiyle aranız nasıl?
Aa yok, ben çok güzel araba kullanıyorum. Çok kontrollü ve yanımdaki insanı rahatsız etmeyecek şekilde araba kullanırım. Yapılması gereken yolda, gidilmesi gereken yerde de yine hızlı değil de 'güzel' gidiyorum diyeyim!
İstanbul’da nerelerde oturdunuz semt olarak?
Ben Ortaköy ağırlıklı oturdum. Trafiği bol ama sevdiğim bir semt.
ZEYTİNYAĞLI YEMEKLERDE İYİYİM!
Dışardan bakıldığında yemekle aranız çok yokmuş hatta birkaç günde bir yeseniz de olurmuş gibi duruyor! Hakikat nasıl peki?
Yok yemek yerim, az az ve sık yemek yerim aslında.
Yemek yapmayla ilgili durumunuz nedir?
Zeytinyağlı yemekleri çok güzel yaparım. Zetinyağlı yapmak bana çok kolay geliyor, insanlar genellikle et yemekleri yapmanın daha kolay olduğunu söyler. Ama kendim sebze ağırlıklı sevdiğim için onları da daha güzel yapıyorum ete gore… Özellikle zeytinyağlı taze fasulyeyi. Et yemeklerini yapmakta zeytinyağlılarda olduğum kadar başarılı değilim.
Yok yemek yerim, az az ve sık yemek yerim aslında.
Yemek yapmayla ilgili durumunuz nedir?
Zeytinyağlı yemekleri çok güzel yaparım. Zetinyağlı yapmak bana çok kolay geliyor, insanlar genellikle et yemekleri yapmanın daha kolay olduğunu söyler. Ama kendim sebze ağırlıklı sevdiğim için onları da daha güzel yapıyorum ete gore… Özellikle zeytinyağlı taze fasulyeyi. Et yemeklerini yapmakta zeytinyağlılarda olduğum kadar başarılı değilim.
8 Ekim 2012 Pazartesi
İki 10 numara adam: Alex ve Erdoğan
Her şeyi iktidardan bekleyen bir ülkenin her şeyi tek bir futbolcudan bekleyen bir takımdan ne farkı var? Her şeyi Alex'ten bekleyen bir Fenerbahçe'nin her şeyi Recep Tayyip Erdoğan'dan bekleyen bir ülkeden çok da farkı yok aslında!
En büyük mahareti topu ona kadar taşıyabilmek olan futbolcular yarattı son sekiz on yıl içinde Fenerbahçe. Takımda asist yapılacaksa o yapacak, gol atılacaksa o atacak, auta vurulacaksa da o vuracaktı! Diğer on adam takımı tamamlamak içindi sadece!
AK Parti ve Recep Tayyip Erdoğanlı yılların da benzer zamanlara denk gelmesi tesadüf olmalı. Türkiye'nin tek adamı oldu Recep Tayyip Erdoğan. İsrail’e ayar verilecekse, komşularla sıfır sorun bina edilecekse, gerektiğinde aynı komşulara savaş ilan edilecekse hep o yaptı. Dışişleri Bakanı, Milli Eğitim Bakanı hatta Cumhurbaşkanı bile topu ona kadar taşıyan futbolcular oldular!
Gol atılacaksa o atıyor auta vurduğunuysa pek düşünmüyordu. İşler ters gittiğindeyse Alex, Aykut Kocaman’ın kendisini kıskandığını düşünüyor. Başbakan’sa faturayı muhalefete ve medyaya kesiyordu...
Onların hata yapmış olması imkânsızdı! Hep takımlarının ve ülkelerinin iyiliği için çalışıyorlardı.
İsyan edeni de küfredeni de takdir edeni de onun yaptığından ya da yapmadığından dem vuruyor!
Alex ve Recep Tayyip Erdoğan bildikleri işi bildikleri gibi yaptılar. Yaptıklarından ya da yapmadıklarından dolayı onları suçlamak bana kolaycılık gibi geliyor...
Asıl soru: Biz ne yaptık, muhalefet, sivil toplum örügütleri ve önemlisi halk; 'Biz burdayız' demek adına ne yaptı?
34 vatandaşımız Hakkari'de devlet eliyle öldürüldüğünde, tek suçu o birlikte nöbet tutmak olan, daha dünyaya gözlerini açmamış Kürtler ve Türkler öldürüldüğünde... Çeşitli sebeplerden… Aslında tek bir sebepten, daha İnsanlığın ‘elementary’sinden geçememiş olduğumuzdan mütevellit yeterli tepkiyi veremeyen biz değil miydik?
O milyonluk sessiz yürüyüşleri hiç gerçekleştiremedik biz! Sevinçlerde hep daha kalabalıktık 'İstiklal' Caddesi’nde!
Silah arkadaşları sebepli sebepsiz cezalar aldığında bir ses duyamadık yeşil giyinen heybetli adamlardan. Gelip darbe yapmalarından bahsetmiyorum. Bir ses… Birilerinden… 27 Nisan’ın fatihi hiçbir şey söylemedi mesela! Koyu sarı laciverli paşamız anlatabilirdi belki Dolmabahçe’nin koyu kalmış taraflarını. Muhtırada sırtını dayadığı arkadaşlarının şimdi yüzüne neden bakmadığını anlatabilirdi?
Mustafa Balbay cezası belli olmadan demir parmaklıklar ardında yaşlanırken gazetecilerden kuvvetli bir nefes duyamadık! Kendilerinin de hapse girmediğine şükretmekten daha iyisini yapabilirlerdi belki.
'444' eğitim sisteminde öğretmenlerin sesini hiç duyamadık. ‘Ey ahali bu öğrencilerimizin işine yarar’ ya da ‘ Hopp bu iş olmaz, şurası şöyle sakat’ denmedi, denemedi. Demediler, demedik, diyemedik... Örnekler çoğaltilebilier. Hepsinde sustuk... Bize dokunmayan yılanlara uzun ömürler dileyerek sustuk...
Modern zamanlar da modern futbol da tek kişi üzerine kurulu sistemleri kabul etmiyor artık. Herkesin taşın altına elini koyduğu takımlar ve ülkeler başarıyı yakalıyor.
Aykut Kocaman'ın Fenerbahçe'sinin ne yaptığı çok önemli değil, ama ülke olarak bunu yapmalıyız.
Bizi üzen, sevindiren, kızdıran olaylarda tepkimiz belli etmeliyiz. 'Biz buradayız' demeliyiz bir yolla. Aksi halde yok sayılmaya katlanmak durumundayız!
Şimdi Fenerbahçe'de Alex'siz günler başladı... Erdoğan'lı günleri ise biraz daha devam edecek gözüküyor!
Bugünlerin akibetini Erdoğan'dan çok biz belirleyeceğiz! O yüzden topu ona bırakmaktan daha iyisini yapabileceğimizi düşündüğümüz ne varsa yapmalıyız. Aksi halde ustanın satırları nasihat babında okunabilir!
Nasıl diyordu Nazım Hikmet;
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin, - demeğe de dilim varmıyor ama -
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!
En büyük mahareti topu ona kadar taşıyabilmek olan futbolcular yarattı son sekiz on yıl içinde Fenerbahçe. Takımda asist yapılacaksa o yapacak, gol atılacaksa o atacak, auta vurulacaksa da o vuracaktı! Diğer on adam takımı tamamlamak içindi sadece!
AK Parti ve Recep Tayyip Erdoğanlı yılların da benzer zamanlara denk gelmesi tesadüf olmalı. Türkiye'nin tek adamı oldu Recep Tayyip Erdoğan. İsrail’e ayar verilecekse, komşularla sıfır sorun bina edilecekse, gerektiğinde aynı komşulara savaş ilan edilecekse hep o yaptı. Dışişleri Bakanı, Milli Eğitim Bakanı hatta Cumhurbaşkanı bile topu ona kadar taşıyan futbolcular oldular!
Gol atılacaksa o atıyor auta vurduğunuysa pek düşünmüyordu. İşler ters gittiğindeyse Alex, Aykut Kocaman’ın kendisini kıskandığını düşünüyor. Başbakan’sa faturayı muhalefete ve medyaya kesiyordu...
Onların hata yapmış olması imkânsızdı! Hep takımlarının ve ülkelerinin iyiliği için çalışıyorlardı.
İsyan edeni de küfredeni de takdir edeni de onun yaptığından ya da yapmadığından dem vuruyor!
Alex ve Recep Tayyip Erdoğan bildikleri işi bildikleri gibi yaptılar. Yaptıklarından ya da yapmadıklarından dolayı onları suçlamak bana kolaycılık gibi geliyor...
Asıl soru: Biz ne yaptık, muhalefet, sivil toplum örügütleri ve önemlisi halk; 'Biz burdayız' demek adına ne yaptı?
34 vatandaşımız Hakkari'de devlet eliyle öldürüldüğünde, tek suçu o birlikte nöbet tutmak olan, daha dünyaya gözlerini açmamış Kürtler ve Türkler öldürüldüğünde... Çeşitli sebeplerden… Aslında tek bir sebepten, daha İnsanlığın ‘elementary’sinden geçememiş olduğumuzdan mütevellit yeterli tepkiyi veremeyen biz değil miydik?
O milyonluk sessiz yürüyüşleri hiç gerçekleştiremedik biz! Sevinçlerde hep daha kalabalıktık 'İstiklal' Caddesi’nde!
Silah arkadaşları sebepli sebepsiz cezalar aldığında bir ses duyamadık yeşil giyinen heybetli adamlardan. Gelip darbe yapmalarından bahsetmiyorum. Bir ses… Birilerinden… 27 Nisan’ın fatihi hiçbir şey söylemedi mesela! Koyu sarı laciverli paşamız anlatabilirdi belki Dolmabahçe’nin koyu kalmış taraflarını. Muhtırada sırtını dayadığı arkadaşlarının şimdi yüzüne neden bakmadığını anlatabilirdi?
Mustafa Balbay cezası belli olmadan demir parmaklıklar ardında yaşlanırken gazetecilerden kuvvetli bir nefes duyamadık! Kendilerinin de hapse girmediğine şükretmekten daha iyisini yapabilirlerdi belki.
'444' eğitim sisteminde öğretmenlerin sesini hiç duyamadık. ‘Ey ahali bu öğrencilerimizin işine yarar’ ya da ‘ Hopp bu iş olmaz, şurası şöyle sakat’ denmedi, denemedi. Demediler, demedik, diyemedik... Örnekler çoğaltilebilier. Hepsinde sustuk... Bize dokunmayan yılanlara uzun ömürler dileyerek sustuk...
Modern zamanlar da modern futbol da tek kişi üzerine kurulu sistemleri kabul etmiyor artık. Herkesin taşın altına elini koyduğu takımlar ve ülkeler başarıyı yakalıyor.
Aykut Kocaman'ın Fenerbahçe'sinin ne yaptığı çok önemli değil, ama ülke olarak bunu yapmalıyız.
Bizi üzen, sevindiren, kızdıran olaylarda tepkimiz belli etmeliyiz. 'Biz buradayız' demeliyiz bir yolla. Aksi halde yok sayılmaya katlanmak durumundayız!
Şimdi Fenerbahçe'de Alex'siz günler başladı... Erdoğan'lı günleri ise biraz daha devam edecek gözüküyor!
Bugünlerin akibetini Erdoğan'dan çok biz belirleyeceğiz! O yüzden topu ona bırakmaktan daha iyisini yapabileceğimizi düşündüğümüz ne varsa yapmalıyız. Aksi halde ustanın satırları nasihat babında okunabilir!
Nasıl diyordu Nazım Hikmet;
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin, - demeğe de dilim varmıyor ama -
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!
29 Ekim 2011 Cumartesi
'Az' Kuru Fasulyenin Felsefesi!
Ben seni tahmin ettiğimden 'az' sevmişim sevgili!
Ve bunu sana değil, kendime hakaret için söylüyorum.
Ferhat'a, Mecnun'a ve en önemlisi Leyla'ya ayıp etmişim.
Cümlesinden özür diliyorum!
Sandığımdan daha 'az' tanımıyorumuşum prensesi
Onun pamuk masalında tüm paramı üstüne oynadığım
Ve onu da umuda gark ettiğim, cüceye de ayıp ettim!
Bir de başımıza cüce çıktı! Ondan da özür diliyorum!
Sana bir sır vereyim mi sevgili?
Aslında hiç kimse yok!
Bazı insanlar geliyor ve geçiyorlar.
Hayatlarından, HAYATLARIMIZDAN...
Hayatımızda hiç olmayan insanlara ayıp ederek,
Onlardan özürler dileyek de pekala geçebilir bir ömür...
Lakin hiçbir şey için hiç kimseden özür dilemek istemiyorum...
Leyla'nın Mecnun'un ve o gereğinden 'tedbir'li prensesin de canı cehenneme!
-Benim prensin 'Seyşeller' kozundan vallahi haberim yoktu cüce kardeş!-
Fakat,'ümit verdiğim' ve 'ümidini çaldıklarım' müstesna!
Ki, bir geceyarısı -karanlıktan cesaret alıp belki-
Ansızın hayatlarına girdiğim ve güneş ışığında,
bir hamam böceği gibi ortadan kaybolduğum sonra...
Senle bizim meselemize gelince:
"Ya, bu benim kuru pek az değildi galiba, hesaba ekleyelim istersen" dediğimde,
fasulyeci: "Az kuru her zaman, yarımdan fazladır" dedimişti de, gülmüştüm...
Sonra anladım bizim meselenin cevabı meğer o cümledeymiş sevgili...
Şunu da söyleyeyim de onu da söyleyeceğim...
Berbat şiirler yazarak geçirilebilir bir ömür
Kimsenin gülmediği kötü şakalar yaparak da
Unutarak ve unutturarak da belki, kim bilir...
Ama "Bütünüyle unutulmaya kimsenin gücü yetmiyor*"
-Bu son cümleyi 'Tutunamayanlar'da Oğuz Atay yazmış-
Bizim meseleye gelince:
İki kişi fasulyeci hesabıyla 'az' sevince o sevgi 'çok' oluyor sevgili...
Ben 'seni'ni biraz fazla kaçırınca bu sevdanın,
İster istemez 'beni' biraz 'eksik' kaldı!
Sen de kendi hesabında olanı benim tabağıma koymayınca...
Meselenin 'biz'i de biraz 'yara' aldı...
N'apalım, her şeyin gereğinden 'çok' olduğu bu yüzyılda
Bizim hikâyemiz de 'noksan' kalsın sevgili...
O ünlü kuru fasulyecinin de dediği gibi:
"Az her zaman yarımdan fazladır!"
Ben seni yarımdan biraz fazla, tahmin ettiğimden biraz 'az' sevmişim...
-Pardon ben bir az pilav istemiştim...
Ve bunu sana değil, kendime hakaret için söylüyorum.
Ferhat'a, Mecnun'a ve en önemlisi Leyla'ya ayıp etmişim.
Cümlesinden özür diliyorum!
Sandığımdan daha 'az' tanımıyorumuşum prensesi
Onun pamuk masalında tüm paramı üstüne oynadığım
Ve onu da umuda gark ettiğim, cüceye de ayıp ettim!
Bir de başımıza cüce çıktı! Ondan da özür diliyorum!
Sana bir sır vereyim mi sevgili?
Aslında hiç kimse yok!
Bazı insanlar geliyor ve geçiyorlar.
Hayatlarından, HAYATLARIMIZDAN...
Hayatımızda hiç olmayan insanlara ayıp ederek,
Onlardan özürler dileyek de pekala geçebilir bir ömür...
Lakin hiçbir şey için hiç kimseden özür dilemek istemiyorum...
Leyla'nın Mecnun'un ve o gereğinden 'tedbir'li prensesin de canı cehenneme!
-Benim prensin 'Seyşeller' kozundan vallahi haberim yoktu cüce kardeş!-
Fakat,'ümit verdiğim' ve 'ümidini çaldıklarım' müstesna!
Ki, bir geceyarısı -karanlıktan cesaret alıp belki-
Ansızın hayatlarına girdiğim ve güneş ışığında,
bir hamam böceği gibi ortadan kaybolduğum sonra...
Senle bizim meselemize gelince:
"Ya, bu benim kuru pek az değildi galiba, hesaba ekleyelim istersen" dediğimde,
fasulyeci: "Az kuru her zaman, yarımdan fazladır" dedimişti de, gülmüştüm...
Sonra anladım bizim meselenin cevabı meğer o cümledeymiş sevgili...
Şunu da söyleyeyim de onu da söyleyeceğim...
Berbat şiirler yazarak geçirilebilir bir ömür
Kimsenin gülmediği kötü şakalar yaparak da
Unutarak ve unutturarak da belki, kim bilir...
Ama "Bütünüyle unutulmaya kimsenin gücü yetmiyor*"
-Bu son cümleyi 'Tutunamayanlar'da Oğuz Atay yazmış-
Bizim meseleye gelince:
İki kişi fasulyeci hesabıyla 'az' sevince o sevgi 'çok' oluyor sevgili...
Ben 'seni'ni biraz fazla kaçırınca bu sevdanın,
İster istemez 'beni' biraz 'eksik' kaldı!
Sen de kendi hesabında olanı benim tabağıma koymayınca...
Meselenin 'biz'i de biraz 'yara' aldı...
N'apalım, her şeyin gereğinden 'çok' olduğu bu yüzyılda
Bizim hikâyemiz de 'noksan' kalsın sevgili...
O ünlü kuru fasulyecinin de dediği gibi:
"Az her zaman yarımdan fazladır!"
Ben seni yarımdan biraz fazla, tahmin ettiğimden biraz 'az' sevmişim...
-Pardon ben bir az pilav istemiştim...
22 Ekim 2011 Cumartesi
Pazar kahvaltısı...
Akşamdan kalma bir heyecanla doğruldu yatağında, perdeden sızan ışığı görünce, Pazar kahvaltısından bir hayli önce...
Haftanın yorgunluğunu, yastığının yanına koydu, yirmi dakika sonra evden çıkması gerekliliğinin, bir hafta içi zorunluluğu olduğunu, aklının yanına...
Elini yüzünü yıkadı, dün akşam içtiği suyun vücudu için gerekli olmayan kısmını klozette bıraktı, elini tekrar yıkadı..
Dolapta ne varsa koydu masının üstüne, masayı sofra yaptı, kaynayan suyun üstüne koydu demliği, çayı yaptı.
Bir yumurtaya feda etti, tüm sucuklarını...
Çayın son yudumunu bardağa bıraktı, bardağı tezgahın üstüne, kapıyı mutfağın üstüne...
Kapattı...
Üç kişiyi bir arada görmemiş, kendini tekli koltuk zanneden ve bu yüzden psikiyatra gitmeye başlayan, üçlü koltuğuna oturdu, televizyonu açtı, kapadı televizyonu.
Sonbahar gelmişti, Ekim...
Marifet kendi baharını bulabilmekte, kendi iklimini, aşabilmek; kendi sera etkisini, ışığı tüm benliğine yansıtabilmek, derinliklerine, bunu çok önceden öğrenmişti...
Ne yalnızlık istiyordu ne de misafir! Kabul olur muydu, böyle bir dilek, bizden iletmesi; söylediğinden mesul değildi, hiçbir sefir!
Kafi gelmişti, kafiye olsun diye söylenen şarkılar, “kafiye olsun diye değil” deyince bir ses, ilgisine “mazhar” oldu, ilgili söz, müzik:
“İçindeki şeytanlara zülfikarlarla saldırdı!”
Bir kötü adama ihtiyacı vardı dünyanın, şeytan bu role soyunarak, önce kendini yaktı!
Kim bilir kendimizin elçisi olduk belki de, tüm kabahatlerimizde! Suçumuzu üzerine savdığımız ve kendimizi temize çektiğimiz bir akıl oyunu, tüm boktanlıklarımızı, üzerine yıktığımız bir günah keçisiydi İblis!
Pazartesi sendromlarına feda etti pazarlarını...
Günlerini kopyalayıp yapıştırdığından, dünü yoktu artık ve yarını da!
Ziyan etti zamanlarını... İşe yaramalarından ümidi kesince, yaktı sakladığı tüm samanlarını...
Ya-şa-ya-ma-dı.
Bir yazar, yazmanın son çare olduğunu söylüyordu, köprüden önceki son çıkış...
Yapılacak bir şey kalmadığında, yazılacaktı...
O vakit yazmalıydı:
“Yüremelerden, koşmalardan, dinlenmelerden, dinelmelerden, yerindeliklerinden, pişmanlıklardan, dostluklardan...
Dünyaya karşı zayıflıktan, umuda dair şişmanlıktan, hepsinden sana sığındım, bir toplu taşıma güzergahının son durağı, istediğim yerlerinde inemeyince hayatın, sana koştum hep.
Ufkumuzda süzülen aşklardan, önümüze sürülen savaşlardan, kendi yarattığımız dinlerden, birbirimizi sokmaya meyillli dillerden, epeydir güneş görmemiş yerlerden, yıktığım kalelerden, küreğimle kovamla, minicik ayaklarımla, denizden...
Attığım her golden sonra kendi kaleme, san(tray)a koştum,” dedi.
Kalemi bıraktı, son durağı...
Bundan sonra yürüyerek devam edecekti yoluna!
Gerçekten de bir sınavlar silsilesiydi, hayat, bir kademeden bir diğerine geçiş ve Can Dündar’ın sözüne açılıyordu her kapı bu yolda:
“Her seçiş, bir vazgeçiş...”
Her şeyden vazgeçti, yol müstesna.
Yürüyecekti...
Hem yalnızlığı sevmiyordu hem de misafiri!
Vakit Pazar Kahvaltısı vaktini biraz geçmişti.
Birkaç soru çözmek için, kitabın kapağını açtı, aşağıdakilerden hangisiyle başlayan bir sorunun doğru cevabını buldu, sevindi...
Onun da soruları vardı hayata, cevapları henüz basılmamış bir anahtara!
Anahtarları vardı, yanlış anahtarlarla yanlış kapıları zorladı, yıllar boyunca, hırsız değildi, arsız hiç... Zaman zaman, zamansızdı belki...
Kitabı kapattı, camdan dışarı baktı, çocuklar top oynuyorlardı...
Minibüse binmeye çalışıyordu biri, bir ayağı dışarda...
Birkaç zaman önce şöyle demişti, yukarılara doğru seslenip:
Yalnızlığın sana mahsus olduğu, bir mecaz olsa gerek; herhangi bir minibüs hattında, sıkışıklıktan ölünebilecek bir şehirde, tek bir beşere bile kendini anlatamamak, ne büyük trajedi…
Bir kişi anlasaydı, sadece bir kişi, şu national coğrafyada, senin üstüne yemin ederim ki, sarımsaklayıp saklardım bu ömrü, gel gör ki kimse anlamadı, kimse anlamadı…
Bir cevap gelmemişti, bu serzenişe!
Şimdi düşünüyor ki; o da kimseyi anlamamıştı aslında, Fatih Sultan Mehmet’in sokaklarında kaybolacağı bu şehirde…
Camı, çerçevesiyle birlikte, sokağın üstüne, “yatılı” mutluluk umutlarını baharın üstüne, biraz yürüyüp koridoru geçerek, kapıyı evin üstüne…
Kapattı…
Haftanın yorgunluğunu, yastığının yanına koydu, yirmi dakika sonra evden çıkması gerekliliğinin, bir hafta içi zorunluluğu olduğunu, aklının yanına...
Elini yüzünü yıkadı, dün akşam içtiği suyun vücudu için gerekli olmayan kısmını klozette bıraktı, elini tekrar yıkadı..
Dolapta ne varsa koydu masının üstüne, masayı sofra yaptı, kaynayan suyun üstüne koydu demliği, çayı yaptı.
Bir yumurtaya feda etti, tüm sucuklarını...
Çayın son yudumunu bardağa bıraktı, bardağı tezgahın üstüne, kapıyı mutfağın üstüne...
Kapattı...
Üç kişiyi bir arada görmemiş, kendini tekli koltuk zanneden ve bu yüzden psikiyatra gitmeye başlayan, üçlü koltuğuna oturdu, televizyonu açtı, kapadı televizyonu.
Sonbahar gelmişti, Ekim...
Marifet kendi baharını bulabilmekte, kendi iklimini, aşabilmek; kendi sera etkisini, ışığı tüm benliğine yansıtabilmek, derinliklerine, bunu çok önceden öğrenmişti...
Ne yalnızlık istiyordu ne de misafir! Kabul olur muydu, böyle bir dilek, bizden iletmesi; söylediğinden mesul değildi, hiçbir sefir!
Kafi gelmişti, kafiye olsun diye söylenen şarkılar, “kafiye olsun diye değil” deyince bir ses, ilgisine “mazhar” oldu, ilgili söz, müzik:
“İçindeki şeytanlara zülfikarlarla saldırdı!”
Bir kötü adama ihtiyacı vardı dünyanın, şeytan bu role soyunarak, önce kendini yaktı!
Kim bilir kendimizin elçisi olduk belki de, tüm kabahatlerimizde! Suçumuzu üzerine savdığımız ve kendimizi temize çektiğimiz bir akıl oyunu, tüm boktanlıklarımızı, üzerine yıktığımız bir günah keçisiydi İblis!
Pazartesi sendromlarına feda etti pazarlarını...
Günlerini kopyalayıp yapıştırdığından, dünü yoktu artık ve yarını da!
Ziyan etti zamanlarını... İşe yaramalarından ümidi kesince, yaktı sakladığı tüm samanlarını...
Ya-şa-ya-ma-dı.
Bir yazar, yazmanın son çare olduğunu söylüyordu, köprüden önceki son çıkış...
Yapılacak bir şey kalmadığında, yazılacaktı...
O vakit yazmalıydı:
“Yüremelerden, koşmalardan, dinlenmelerden, dinelmelerden, yerindeliklerinden, pişmanlıklardan, dostluklardan...
Dünyaya karşı zayıflıktan, umuda dair şişmanlıktan, hepsinden sana sığındım, bir toplu taşıma güzergahının son durağı, istediğim yerlerinde inemeyince hayatın, sana koştum hep.
Ufkumuzda süzülen aşklardan, önümüze sürülen savaşlardan, kendi yarattığımız dinlerden, birbirimizi sokmaya meyillli dillerden, epeydir güneş görmemiş yerlerden, yıktığım kalelerden, küreğimle kovamla, minicik ayaklarımla, denizden...
Attığım her golden sonra kendi kaleme, san(tray)a koştum,” dedi.
Kalemi bıraktı, son durağı...
Bundan sonra yürüyerek devam edecekti yoluna!
Gerçekten de bir sınavlar silsilesiydi, hayat, bir kademeden bir diğerine geçiş ve Can Dündar’ın sözüne açılıyordu her kapı bu yolda:
“Her seçiş, bir vazgeçiş...”
Her şeyden vazgeçti, yol müstesna.
Yürüyecekti...
Hem yalnızlığı sevmiyordu hem de misafiri!
Vakit Pazar Kahvaltısı vaktini biraz geçmişti.
Birkaç soru çözmek için, kitabın kapağını açtı, aşağıdakilerden hangisiyle başlayan bir sorunun doğru cevabını buldu, sevindi...
Onun da soruları vardı hayata, cevapları henüz basılmamış bir anahtara!
Anahtarları vardı, yanlış anahtarlarla yanlış kapıları zorladı, yıllar boyunca, hırsız değildi, arsız hiç... Zaman zaman, zamansızdı belki...
Kitabı kapattı, camdan dışarı baktı, çocuklar top oynuyorlardı...
Minibüse binmeye çalışıyordu biri, bir ayağı dışarda...
Birkaç zaman önce şöyle demişti, yukarılara doğru seslenip:
Yalnızlığın sana mahsus olduğu, bir mecaz olsa gerek; herhangi bir minibüs hattında, sıkışıklıktan ölünebilecek bir şehirde, tek bir beşere bile kendini anlatamamak, ne büyük trajedi…
Bir kişi anlasaydı, sadece bir kişi, şu national coğrafyada, senin üstüne yemin ederim ki, sarımsaklayıp saklardım bu ömrü, gel gör ki kimse anlamadı, kimse anlamadı…
Bir cevap gelmemişti, bu serzenişe!
Şimdi düşünüyor ki; o da kimseyi anlamamıştı aslında, Fatih Sultan Mehmet’in sokaklarında kaybolacağı bu şehirde…
Camı, çerçevesiyle birlikte, sokağın üstüne, “yatılı” mutluluk umutlarını baharın üstüne, biraz yürüyüp koridoru geçerek, kapıyı evin üstüne…
Kapattı…
13 Ağustos 2011 Cumartesi
Aksaray, Bu Yöndeki, Son İstasyondur!
Merdivenlerden indi, pembe demir kapıyı yavaşça açtıktan sonra, dışarı çıktı, kapının kapandığından emin olmak için eliyle geriye doğru itti, apartman sakinlerinin güvenliğini sağladığından emin olduktan sonra, bağcıklarına baktı, henüz çözülmemişlerdi, daha münasebetsiz bir yer bekliyor olmalılar, diye düşündü. Minibüs için bozuk parası olup olmadığını kontrol etti, bütün parayla araca binmek, minibüs şöforünden bile çok rahatsız ediyordu kendisini.
Sol cebindeki bir bucuk yeni türk lirası, onu oldukça mutlu etti, muhatap olunacaklar listesinden bir kişi daha eksilmişti, kimsenin ağız kokukusunu çekmek istemiyordu, ağızlarla dolu bu şehirde. Kurşunsuz pencereler kadar zararsız olmak için çabalıyordu çevresine, bu gereklilikten uzak hassasiyetle kendi bünyesini kurşunladığından habersiz miydi, yoksa bilnçli miydi, bu kendini yok ediş?
Müsait bir yerinde indi yolun ve müsait yerinden yürüdü kaldırımların, aynı kadın aynı dükkanı bu sabah yine açmıştı. Yağmur başladı, tedbirsizdi.
Adımlarını hızlandırdı, paçaları çamur olmasın diye önce arkalarını yere bastı ayakkabılarının, bağcıklarının çözüldüğünü fark etti, suçlu aramıyordu...
Geçidin üzerinden arabalara baktı, trafik olacağını düşünerek metroyu tercih etti, sarı çizgilerin hayli gerisindeydi, inenlere yol verdi, acele etmedi, köşeler bir önceki duraktan kapılmıştı. Artık her yer aynıydı!
Dün aynı güzergahta, on üç sayfasını okuduğu kitabın, tamamını çıkardı çantasından. Okuduğunu düşündüğü yerleri el yordamıyla çevirdi, bilmediği yere gelince durdu ve okumaya başladı, ayraç kullanmalıydı!
Güzel bir kız bindi; yanakları soğuktan kızarmış, yazıldığı kadar, güzel okunan, güzel bir kız.
Kitap, insanların kitaplarda kendilerini okuduklarından bahsediyordu, yazılanları kendine yorduklarını, kahramalarını sevdiklerine benzettiklerini.
Kim bilir ne hikayeleri vardır diye düşündü, gördüğü kısımları güzel kızın! Kim bilir, nerededir hikayesenin beyaz atlı prensi?
Hikayesiz biri bulmanın zorluğunu düşündü! Tüm hikayeler, bir önceki duraktan tutulmuştu, şimdi her yer aynıydı!
Neresinde dursa sevdanın, hep abesle iştigaldi, hep yakışıksızdı.
Bakalım bir manava uğramadan anlatabilecek mi, bir sonraki durakta inecek kadar güzel duran bu misafiri, hazırlıksız yakalanan ev sahibi? Elma yanaklar, kiraz dudaklar klişelerine girmeden, bakalım Proust'un gözüne girebilecek mi?
İlkin görünmüyorlardı, sonra eliyle ardına attığında, birkaç kez boyanmış gibi duran saçlarını, ortaya çıktı, söylenen her şeyi duyacakmış gibi duran kulağı, geçtiğimizde; araca bindiğinden bu yana, konmuş ikinci durağı.
Dudakları birbirene sanki yapışıktı, içindekilerin okunması şüphesiyle sıkı sıkıya kapatılmış bir mektup zarfı gibiydiler, burnu; birinin nerede bittiği, diğerinin nerede başladığı belli olsun konulmuştu gözlerinin ortasına o kadar düzgün, o kadar düz bir burun...
Bunun bir aşk hikayesi olmadığını anlamıştı; o ona dek, kendi gitmesi gereken durağın gelmesini beklemekten başka hiçbir şey yapmayan adam.
Bir adam, bir kadını tanımaya çalışıyordu!
Bir kadın, göründüğü kadar güzel olabilir miydi, göründüğü kadar çirkin? Kulak, burun, boğaz doktarların işi diye düşündü, görünenin ardına bakmalıydı, vitrinin ön tarafına dikkatle dizilmiş kalem ve defterlerden ibaret olabilir miydi, koca bir kırtasiye dükkanı?
Hiç kimse göründüğü kadarıyla var değildi, bizim baktığımız kadarıyla da. Yabancıların, yabancılarıyız! Yabancılara, yabancıyız, dedi.
Sonra onu hatırladı kendi bir önceki durağını, elini, gözlerini ve dudağını.
Bir ara, bağcıklarına bakmak için başını eğdi!
Güzel kız inmişti!
Kendi durağına dönmek için sonsuz bir istek duydu.
Kendi hikayesinine...
Düz dümdüz, bir burun gibi, iki gözü ya da iki suyu birbirinden ayıran bir burun, mutlulukla mutsuzluk arasındaki, ümit burnuna.
Dönmek istedi.
Daha önce gidilmiş bir yolda hissetti kendini, kim bilir kaç hikaye vardı böyle, kendinden önce ve esnasında ve ondan sonra da olacak olan esasında.
Birileri öyle, birileri böyle davranmıştı, birilerinin burnu kemerleri, ötelekilerinin düz, kimisininki yaz bitmişti hikayelerinin, kimisininki güz...
Ama hep aynı hikayeler, yaşanışları farklı, yaşayanları farklı, yolları yordamları farklı, ama hep aynı hikayeler.
Özneleri ayrı, yüklemleri hep aynı hikayeler!
Kiminde prens olan ötekinde cüce, birinde yerle yeksan, ötekinde yüce.
Göründüğü kadarıyla var değil hiçbir hikaye, hiçbir masal!
Biz masalın sonunda prensle prensesin evlenip, mutlu oldukları bilgisine ulaşırız. Yan karakterlerin istikbali ya da haletiruhiyeleri hakkında fikir sahibi değilizdir. Belki de cücelerden biri prensesi çok sevmiştir, prensten bile çok. Ve prenses gittikten sonra, bunalıma girerek pasiflora kullanmaya başlamıştır. Bundan haberdar etmez bizi masallar, yazarın baktığı tarafından görürüz, yazanın baktığı taraftan, hep özneldir hikayeler, anlatana özeldir.
Bunu merak ediyorum, dedi. Mutlu sonla biten masallardaki, mutsuz insanları! Mutluluğun göreliğini, bakıldığı yere gore değişikliğini, ötekileri merak ediyorum, diğerlerini, göreli kaybedişleri…
Şimdi geri dönebilsem, dedi. İnip karşı tarafına geçsem istasyonun ve geri dönebilsem, bir önceki durağıma!
Neyi değiştirebilirim?
Beni sevmeyen birine, sevdirebilir miyim ki kendimi?
Yeniden başlayarak ve ona giden yolları bilerek, artık oraya çevirek direksiyonumu, şimdiki aklımı alarak yanıma! Coğrafyalardan ve etnik kimliklerden bağımsız bir kurnazlıkla!
Değiştireblir miyim fikirlerini?
Zamani geri alarak, geri alabilir miyim, kendi zamanı mı?
Aklı başka yerlerde olan bir prensesin aklına girmeye çalışmak! Aklı başında adam işi mi?
Anlatmadığı tarafları boğazında düğümlendi hikayesinin, gözleri ıslandı, akşam çok iyi uyuyamamış gibi yaptı!
Esnedi, yazıldığı gibi kabul etmedi hikayeyi, kelamı ve kalemi yanına alınca, hikaye biraz esnedi.
Kamerayı Grimm Kardeşlerinki'nin tam karşına dikti ve motor dedi; cücenin başrolde oynadığı, bir pamuk prens masalına!
Gurbetten, nicedir görmediğimiz bir akramızın gelişiydi aşk... Heyecanlı, hesapsız, tutkulu, birdenbire, kapının önünde...
Bu sefer de cücenin kapısındaydı aşk, seviyordu prensesi. Ne prens, ne Grimm Kardeşler, ne de onların masalı, ilgilendiriyordu cüceyi...
Bağırdı cüce, sesini duyurabilmek için prensese. O da biliyordu, hikayeyi değiştirmenin güçlüğünü, dünyadaki genel kabulü, kendi prensesini aramalıydı, kendi hikayesini, bu hikayede mutlu olacakların isimleri, evvelden belliydi.
Bağırdı, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, prensesin onu duymayacağını bile bile...
Peki ama niye? Duymayacağını bile bile, niye bağırdı cüce?
Bir umuttu işte. Belki, duyar diye!
Kendi adımlarının peşinden koştu, istem dışı çarpışları kalbini ağzına getirdi, sitem dışı konuştu, kendi gözlerindeki yeşili döktü, onun gözlerindeki yeşili görünce, aklında ne varsa unuttu, sevgili; önündeki işi bitirip, ona dönünce.
Daha önceden defalarca konuşulmuş, aslına bakılırsa defalaca susulmuş…
Bir ihmital, bir olabilirlik, bir olmayabilirlik yol verir söze, sözün yolunu açan ihmalller. "Olmaz"lar "katiyen"ler doktorsuz bir tıp oyununun ön şartlarıdır.
Guatrdan bağımsız bir şişlik çöker, gırtlağın üzerine, söylenecek çok az söz vardır, sevgilinin olmazının üzerine.
Olmaz dedi, sevgili. Olmaz dedi, prenses. Bir es verdi, sonra bir ses verdi, sonunda yine olmaz, dedi.
Sustu cüce.
Tüm dertlerini, tüm sevgilerini anlatmak için sadece bir cümlesi olan, her bir şeyi, bir seferde yapmaya çalışan, her şeyi, hep birini, yarım yapan, eksik kalan, eksik bırakılan, eksik bırakan, bir cümlede cüce bir diğerinde dev olan, öyle gören, öyle görülen, ama hep göründüğü gibi olmayan, gördükleri; her zaman gördüğü gibi olmayan, atıl sevgiler mimarı, korkak, korunaklı, bolca arka sokaklı, kararsız, karanlık, bağcıkları hep ıslak, kimi zaman mutluluktan, kimi zamandan biraz daha çok zaman, mutlu olamamaktan, gözleri hep ıslak, boyalarını başkalarının resimlerini yapmakta harcamış, ömrünün boyasız bir yüz bulmakta harcamış, ana karakterlerinden aldığı güce dayalı bir bir prenses masalında, göreli bir cüce, görmeyeli epey büyümüş bir cüce!
Sustu, cüce.
Söz alıp bir şey dese, parmak kaldırıp söze girse, ne derdi sizce?
Bir şeyleri tamamıyla güne kavuşturcak bir tümce kurmak isterdim, içimde ne varsa güne kavuşacak, bitince.
Yanlış nesnelere özne olduk. Hep kendi gözlerimizden baktık, öznel olduk, uzak kaldık bu günlere, bize daha benzediğini düşündüğümüz günleri özler olduk, dedi. Sözü sevdi, devam etti cüce:
Bir cümle kurmak isterdim, bir ev gibi, her şeyini, yerli yerine koyduğum, her şeyini yerli yerine koyduğumuz, pempe panjurlu, içinde biraz aş, biraz aşk olan, bir ev gibi, öznesi biz olan, bizi; sen ve ben olan, içinde senin benim olmayan, bir ev gibi. Cümle aleme duyurmak isteğim, ev gibi bir cümle, dev gibi bir cümle…
Sevgili, sevgilim, sevgimin sahibi, sahibesi, aşk umutlarımın rahibesi...
Bir gün böyle şeylerden konuşmalıyız senle, ama şimdi değil, daha geniş zamanlarda, "ne zaman size gelsem, evde misafir olduğu bir yüzyılda değil, " daha geniş zamanlarda, grimm kardeşlerin rollerimizi bu biçim yazmadığı bir masalda, bir yüzyılda, beklemek gerekse de bir yüz yıl daha, konuşmalıyız, ama şimdi, susmalıyız, dedi. Sustu, yeniden.
Gurbetten, nicedir görmediğimiz bir akramızın gelişiydi aşk... O akrabanın, izni bitiyor bir gün... Geldiği gibi, ansızın kalkıp gidiveriyor...
Geldiği gibi, aniden kalkıp gitti aşk, kalkıp gitti prenses.
Cüce serpti tüm sularını, Alman plakalı, Mercedes arabanın üzerine...
Gitsin, ama çabuk gelsin diye... Aynıyla gelmeyecekti prenses.
Başka biri siluyetinde BELKİ, aynıyla gelecekti aşk, kim bilir!
Aşk kimdir, kim bilir!
Aşk, bir akıl çelmesidir, kim bilir!
Maşrapaya damlayan, gözyaşlarını sildi ve şöyle seslendi, gidenin ardından:
"Sen, güzeldi. Ve şimdi sensizlik de..."
Sevgiliyi, kendi işlerinde ve kendi yolunda bırakarak yoluna koyuldu, artık üzerinde onun olmadığı bir yola, yolculuğa…
Başkalarının vardığı, daha başkalarının daha sonraları varacağı, kendisinin ne zaman varacağını bilmediği, sona koyuldu…
Bağcıklarına bakmak için başını eğdi, masalının bittğini prensesin gidişiyle öğrenmişti, ardından kendi gidişiyle, gidişleriyle velhasıl, yolun bittiğini de, Vatman'ın iç anonsuyla öğrendi: Aksaray, bu yöndeki son istasyondur…
Sol cebindeki bir bucuk yeni türk lirası, onu oldukça mutlu etti, muhatap olunacaklar listesinden bir kişi daha eksilmişti, kimsenin ağız kokukusunu çekmek istemiyordu, ağızlarla dolu bu şehirde. Kurşunsuz pencereler kadar zararsız olmak için çabalıyordu çevresine, bu gereklilikten uzak hassasiyetle kendi bünyesini kurşunladığından habersiz miydi, yoksa bilnçli miydi, bu kendini yok ediş?
Müsait bir yerinde indi yolun ve müsait yerinden yürüdü kaldırımların, aynı kadın aynı dükkanı bu sabah yine açmıştı. Yağmur başladı, tedbirsizdi.
Adımlarını hızlandırdı, paçaları çamur olmasın diye önce arkalarını yere bastı ayakkabılarının, bağcıklarının çözüldüğünü fark etti, suçlu aramıyordu...
Geçidin üzerinden arabalara baktı, trafik olacağını düşünerek metroyu tercih etti, sarı çizgilerin hayli gerisindeydi, inenlere yol verdi, acele etmedi, köşeler bir önceki duraktan kapılmıştı. Artık her yer aynıydı!
Dün aynı güzergahta, on üç sayfasını okuduğu kitabın, tamamını çıkardı çantasından. Okuduğunu düşündüğü yerleri el yordamıyla çevirdi, bilmediği yere gelince durdu ve okumaya başladı, ayraç kullanmalıydı!
Güzel bir kız bindi; yanakları soğuktan kızarmış, yazıldığı kadar, güzel okunan, güzel bir kız.
Kitap, insanların kitaplarda kendilerini okuduklarından bahsediyordu, yazılanları kendine yorduklarını, kahramalarını sevdiklerine benzettiklerini.
Kim bilir ne hikayeleri vardır diye düşündü, gördüğü kısımları güzel kızın! Kim bilir, nerededir hikayesenin beyaz atlı prensi?
Hikayesiz biri bulmanın zorluğunu düşündü! Tüm hikayeler, bir önceki duraktan tutulmuştu, şimdi her yer aynıydı!
Neresinde dursa sevdanın, hep abesle iştigaldi, hep yakışıksızdı.
Bakalım bir manava uğramadan anlatabilecek mi, bir sonraki durakta inecek kadar güzel duran bu misafiri, hazırlıksız yakalanan ev sahibi? Elma yanaklar, kiraz dudaklar klişelerine girmeden, bakalım Proust'un gözüne girebilecek mi?
İlkin görünmüyorlardı, sonra eliyle ardına attığında, birkaç kez boyanmış gibi duran saçlarını, ortaya çıktı, söylenen her şeyi duyacakmış gibi duran kulağı, geçtiğimizde; araca bindiğinden bu yana, konmuş ikinci durağı.
Dudakları birbirene sanki yapışıktı, içindekilerin okunması şüphesiyle sıkı sıkıya kapatılmış bir mektup zarfı gibiydiler, burnu; birinin nerede bittiği, diğerinin nerede başladığı belli olsun konulmuştu gözlerinin ortasına o kadar düzgün, o kadar düz bir burun...
Bunun bir aşk hikayesi olmadığını anlamıştı; o ona dek, kendi gitmesi gereken durağın gelmesini beklemekten başka hiçbir şey yapmayan adam.
Bir adam, bir kadını tanımaya çalışıyordu!
Bir kadın, göründüğü kadar güzel olabilir miydi, göründüğü kadar çirkin? Kulak, burun, boğaz doktarların işi diye düşündü, görünenin ardına bakmalıydı, vitrinin ön tarafına dikkatle dizilmiş kalem ve defterlerden ibaret olabilir miydi, koca bir kırtasiye dükkanı?
Hiç kimse göründüğü kadarıyla var değildi, bizim baktığımız kadarıyla da. Yabancıların, yabancılarıyız! Yabancılara, yabancıyız, dedi.
Sonra onu hatırladı kendi bir önceki durağını, elini, gözlerini ve dudağını.
Bir ara, bağcıklarına bakmak için başını eğdi!
Güzel kız inmişti!
Kendi durağına dönmek için sonsuz bir istek duydu.
Kendi hikayesinine...
Düz dümdüz, bir burun gibi, iki gözü ya da iki suyu birbirinden ayıran bir burun, mutlulukla mutsuzluk arasındaki, ümit burnuna.
Dönmek istedi.
Daha önce gidilmiş bir yolda hissetti kendini, kim bilir kaç hikaye vardı böyle, kendinden önce ve esnasında ve ondan sonra da olacak olan esasında.
Birileri öyle, birileri böyle davranmıştı, birilerinin burnu kemerleri, ötelekilerinin düz, kimisininki yaz bitmişti hikayelerinin, kimisininki güz...
Ama hep aynı hikayeler, yaşanışları farklı, yaşayanları farklı, yolları yordamları farklı, ama hep aynı hikayeler.
Özneleri ayrı, yüklemleri hep aynı hikayeler!
Kiminde prens olan ötekinde cüce, birinde yerle yeksan, ötekinde yüce.
Göründüğü kadarıyla var değil hiçbir hikaye, hiçbir masal!
Biz masalın sonunda prensle prensesin evlenip, mutlu oldukları bilgisine ulaşırız. Yan karakterlerin istikbali ya da haletiruhiyeleri hakkında fikir sahibi değilizdir. Belki de cücelerden biri prensesi çok sevmiştir, prensten bile çok. Ve prenses gittikten sonra, bunalıma girerek pasiflora kullanmaya başlamıştır. Bundan haberdar etmez bizi masallar, yazarın baktığı tarafından görürüz, yazanın baktığı taraftan, hep özneldir hikayeler, anlatana özeldir.
Bunu merak ediyorum, dedi. Mutlu sonla biten masallardaki, mutsuz insanları! Mutluluğun göreliğini, bakıldığı yere gore değişikliğini, ötekileri merak ediyorum, diğerlerini, göreli kaybedişleri…
Şimdi geri dönebilsem, dedi. İnip karşı tarafına geçsem istasyonun ve geri dönebilsem, bir önceki durağıma!
Neyi değiştirebilirim?
Beni sevmeyen birine, sevdirebilir miyim ki kendimi?
Yeniden başlayarak ve ona giden yolları bilerek, artık oraya çevirek direksiyonumu, şimdiki aklımı alarak yanıma! Coğrafyalardan ve etnik kimliklerden bağımsız bir kurnazlıkla!
Değiştireblir miyim fikirlerini?
Zamani geri alarak, geri alabilir miyim, kendi zamanı mı?
Aklı başka yerlerde olan bir prensesin aklına girmeye çalışmak! Aklı başında adam işi mi?
Anlatmadığı tarafları boğazında düğümlendi hikayesinin, gözleri ıslandı, akşam çok iyi uyuyamamış gibi yaptı!
Esnedi, yazıldığı gibi kabul etmedi hikayeyi, kelamı ve kalemi yanına alınca, hikaye biraz esnedi.
Kamerayı Grimm Kardeşlerinki'nin tam karşına dikti ve motor dedi; cücenin başrolde oynadığı, bir pamuk prens masalına!
Gurbetten, nicedir görmediğimiz bir akramızın gelişiydi aşk... Heyecanlı, hesapsız, tutkulu, birdenbire, kapının önünde...
Bu sefer de cücenin kapısındaydı aşk, seviyordu prensesi. Ne prens, ne Grimm Kardeşler, ne de onların masalı, ilgilendiriyordu cüceyi...
Bağırdı cüce, sesini duyurabilmek için prensese. O da biliyordu, hikayeyi değiştirmenin güçlüğünü, dünyadaki genel kabulü, kendi prensesini aramalıydı, kendi hikayesini, bu hikayede mutlu olacakların isimleri, evvelden belliydi.
Bağırdı, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, prensesin onu duymayacağını bile bile...
Peki ama niye? Duymayacağını bile bile, niye bağırdı cüce?
Bir umuttu işte. Belki, duyar diye!
Kendi adımlarının peşinden koştu, istem dışı çarpışları kalbini ağzına getirdi, sitem dışı konuştu, kendi gözlerindeki yeşili döktü, onun gözlerindeki yeşili görünce, aklında ne varsa unuttu, sevgili; önündeki işi bitirip, ona dönünce.
Daha önceden defalarca konuşulmuş, aslına bakılırsa defalaca susulmuş…
Bir ihmital, bir olabilirlik, bir olmayabilirlik yol verir söze, sözün yolunu açan ihmalller. "Olmaz"lar "katiyen"ler doktorsuz bir tıp oyununun ön şartlarıdır.
Guatrdan bağımsız bir şişlik çöker, gırtlağın üzerine, söylenecek çok az söz vardır, sevgilinin olmazının üzerine.
Olmaz dedi, sevgili. Olmaz dedi, prenses. Bir es verdi, sonra bir ses verdi, sonunda yine olmaz, dedi.
Sustu cüce.
Tüm dertlerini, tüm sevgilerini anlatmak için sadece bir cümlesi olan, her bir şeyi, bir seferde yapmaya çalışan, her şeyi, hep birini, yarım yapan, eksik kalan, eksik bırakılan, eksik bırakan, bir cümlede cüce bir diğerinde dev olan, öyle gören, öyle görülen, ama hep göründüğü gibi olmayan, gördükleri; her zaman gördüğü gibi olmayan, atıl sevgiler mimarı, korkak, korunaklı, bolca arka sokaklı, kararsız, karanlık, bağcıkları hep ıslak, kimi zaman mutluluktan, kimi zamandan biraz daha çok zaman, mutlu olamamaktan, gözleri hep ıslak, boyalarını başkalarının resimlerini yapmakta harcamış, ömrünün boyasız bir yüz bulmakta harcamış, ana karakterlerinden aldığı güce dayalı bir bir prenses masalında, göreli bir cüce, görmeyeli epey büyümüş bir cüce!
Sustu, cüce.
Söz alıp bir şey dese, parmak kaldırıp söze girse, ne derdi sizce?
Bir şeyleri tamamıyla güne kavuşturcak bir tümce kurmak isterdim, içimde ne varsa güne kavuşacak, bitince.
Yanlış nesnelere özne olduk. Hep kendi gözlerimizden baktık, öznel olduk, uzak kaldık bu günlere, bize daha benzediğini düşündüğümüz günleri özler olduk, dedi. Sözü sevdi, devam etti cüce:
Bir cümle kurmak isterdim, bir ev gibi, her şeyini, yerli yerine koyduğum, her şeyini yerli yerine koyduğumuz, pempe panjurlu, içinde biraz aş, biraz aşk olan, bir ev gibi, öznesi biz olan, bizi; sen ve ben olan, içinde senin benim olmayan, bir ev gibi. Cümle aleme duyurmak isteğim, ev gibi bir cümle, dev gibi bir cümle…
Sevgili, sevgilim, sevgimin sahibi, sahibesi, aşk umutlarımın rahibesi...
Bir gün böyle şeylerden konuşmalıyız senle, ama şimdi değil, daha geniş zamanlarda, "ne zaman size gelsem, evde misafir olduğu bir yüzyılda değil, " daha geniş zamanlarda, grimm kardeşlerin rollerimizi bu biçim yazmadığı bir masalda, bir yüzyılda, beklemek gerekse de bir yüz yıl daha, konuşmalıyız, ama şimdi, susmalıyız, dedi. Sustu, yeniden.
Gurbetten, nicedir görmediğimiz bir akramızın gelişiydi aşk... O akrabanın, izni bitiyor bir gün... Geldiği gibi, ansızın kalkıp gidiveriyor...
Geldiği gibi, aniden kalkıp gitti aşk, kalkıp gitti prenses.
Cüce serpti tüm sularını, Alman plakalı, Mercedes arabanın üzerine...
Gitsin, ama çabuk gelsin diye... Aynıyla gelmeyecekti prenses.
Başka biri siluyetinde BELKİ, aynıyla gelecekti aşk, kim bilir!
Aşk kimdir, kim bilir!
Aşk, bir akıl çelmesidir, kim bilir!
Maşrapaya damlayan, gözyaşlarını sildi ve şöyle seslendi, gidenin ardından:
"Sen, güzeldi. Ve şimdi sensizlik de..."
Sevgiliyi, kendi işlerinde ve kendi yolunda bırakarak yoluna koyuldu, artık üzerinde onun olmadığı bir yola, yolculuğa…
Başkalarının vardığı, daha başkalarının daha sonraları varacağı, kendisinin ne zaman varacağını bilmediği, sona koyuldu…
Bağcıklarına bakmak için başını eğdi, masalının bittğini prensesin gidişiyle öğrenmişti, ardından kendi gidişiyle, gidişleriyle velhasıl, yolun bittiğini de, Vatman'ın iç anonsuyla öğrendi: Aksaray, bu yöndeki son istasyondur…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)