30 Ekim 2013 Çarşamba

Koyu sarı ve lacivert...

"Her şeye yeniden başlayınız!" denilse o beyaz ellerle...

"Üzerinizde ki 'ölü' toprağını silkin ve koşturmaya başlayın, çocukluk bahçenizde"

Hiçbir şeye başlamak istemezdik o yeni yetme ellerle...

Küçük yanlışların mimarı o küçük eller.. Yanlış yollara 'tay tay' yürüyen o ayaklar biziz...

Ve geldik...

Büyüttü bizi öldürmeyen acılarımız evet ve susturdu bazıları da...

Mavi önlüklerimiz koşturdu bizi hayatın bahçelerinde, savurdu...Yakalarımızı beyaz tutma telaşı anı yakalamamıza taş koydu!

Biz memnunuz halimizden şimdi, yine de böyle yalnız, bir başına, güzel...

Yalnızlığımız bizi başkalarının cehenneminden korudu!

Sevinçlerimiz iki dudağımızın arasında kaldı bir tek..

Derdimiz kendimizde kaldı...

Ama dedim ya güzel...

Sadece biraz koyu sarı şimdi güneş ve mavilerimiz laciverte çaldı... Yüzümüzü aydınlatan, o sarı kafalarımızı parlatan güneşli mavi günler önlüklerimizin üzerinde kaldı!

23 Ekim 2013 Çarşamba

Mezarlık AVM: Ölümüne alışveriş

Geçtiğimiz günlerde İzmit İsmet Paşa stadının yıkılıp yerine AVM ve konut yapılacağı haberi ajanslara düşünce kendimi bir fikir jimnastiği içinde buldum. ‘Parklar ve statlardan başka, ‘yeşil’ olan neyin üzerine AVM dikebiliriz?’

Aklıma mezarlıklar geldi. Sonra kendi kendime abarttığımı düşündüm ve mesele üstüne kalem oynatmaktan vazgeçtim ki Başbakan’ın açıklaması geldi. Erdoğan ODTÜ’deki ‘yol’ tartışmalarıyla ilgili; ‘Yol için gerekirse cami bile yıkarız’ dedi.

Yol için bu memlekette cami yıkılır mı, bilmiyorum ama rant için hemen her şeyin yapılabildiğini görüyoruz, görmeye de devam edeceğiz sanırım.

O yüzden yarın öbür gün ‘Ayasofya’ ve ‘Sultanahmet’ moving yöntemiyle, asılları korunarak Beylikdüzü’ne falan taşınırsa şaşırmamak lazım.

‘Gitsinler filmlerini biraz ilerde seyretsinler’ diyen zihniyet biraz daha ‘emek’ sarf edilirse ‘Gitsinler namazlarını biraz ilerde kılsınlar’ noktasına da getirilebilir.

Başkakan ‘cami’ imgesini seçerek, mevzuya ne kadar ciddi baktığını anlatmanın yanında, tarihi ehemmiyeti olmayan ama şehrin köşe başlarını tutan ibadethanelerin, ‘ederlerini buldukları takdirde’ yerlerini AVM ve otele bırakabileceklerinin yolunu da ‘yolunu’ da yapıyor olabilir.

Elbette bunlar en uç ve imkânsıza yakın örnekler. Fakat, durum öyle bir hal aldı ki, ülkeye bakılınca memleket, medeniyet, kültürhane, ibadethane, saadethane değil, metre metre arazi görülüyor. Ve altında üstünde ne olduğu da çok önemli değil gibi.

Yani benim 'Mezarlık AVM' projem de çok çılgın bir proje değil. B2 mezarlık, B1 otopark. Üst taraf dükkanlar, yemek salonları en tepede sultanlara layık odalar… Fazla böbürlenme padişahım en alt katta mezarlık var! Hem mottosu da hazır; Mezarlık AVM: Ölümüne alışveriş.

Maksat ‘alış-veriş’imiz tam olsun sevgili okur, sinemamız, tiyatromuz, camimiz eksik olsa da olur. Yeter ki, aldığımız verdiğimize denk olsun! Tarihimiz, anılarımız, şehir hafızamız yıkılsa da olur…

19 Ekim 2013 Cumartesi

Azalan bayramlar...

Cuma akşamüstü işten eve dönerken minibüste kulağıma çalındı; bir Candan Erçetin şarkısı: Dünyada ölümden başkası yalan!

 Aslında bir doğum günü için Taksim istikametine gitmem gerekirken aldığım bir ölüm haberi diğerlerinin yanına-üstüne eklenince bir ‘kutlama’ya katılmaktan çok bir battaniyenin altına girmek istediğimi fark ettim. 

Hayat bazen düğünleri çoğaltıyor insanın hayatında… Çeyrek altınlar, damat halayları, Ankara havaları… Bazen de doğumları; maşallahlar, ilk adımlar, anneler-babalar-mamalar. Ve nihayetinde ölümleri ne yazık ki!

Aslında her gidiş tek ve özel, ama insan ‘ölümlü dünya’ diye ikna ediyor kendini, eğer giden gençliğini çoktan devirmişse.

 
Ve fakat buraları terk eden bir çocuk olunca işin rengi iyiden iyiye değişiyor.

 
Onun yaşama sevinciyle dolu gözlerini, zekasını, becerisini görmüşseniz… Hastalığına inat gülüşünü görmüşseniz. Sizi, yapmayı bir türlü beceremediğiniz maket eve rağmen sevişine tanıklık ettiyseniz…

 
Hele mümkünsüzü zorlayan annesinin hastalığını ‘iyi etmek’ için ilaç almaya gittiği sırada evde vefat ettiğini öğrenmişseniz minik devin…

 
Bu yazıyı yazıp yazmamakta çok tereddüt ettim. Yanlış anlatmaktan, yanlış anlaşılmaktan, birçok şeyden çekindim.

 Ama üstü kapalı da olsa bahsetmem gerektiğine inandım. Bu kahraman çocuklar ve anneler diyarından.

 
Hastalığı nedeniyle uzun zamandır solunum sorunu çeken çocuğunu son yolculuğunu ‘oğlum artık rahat nefes alabilecek’ diyerek yollayan yürekli anneyi anlatmak istedim.

 
Bazen hayat bayramları azaltıyor insanın hayatında.

 
Bazı evlerde bu bayram gözyaşı demek olacak, artık bayramlaşılamayacak anneler-babalar, harçlık alınamayacak dedeler. En beteri de kaybedilen evlatlar. Kim bilir kaç annenin eli mahzun kalacak kim bilir kaç baba gözyaşlarını saklayacak. Kaç evde azalacak bayram…

 
Hâlâ azalmadıysa bayramınız, şanslısınız, doya doya kutlayın…

 
Ve mümkünse, bir yerinden dokunun hayatlarına bu minik savaşçıların… En ufak bir aksilikte yelkenleri suya indirdiğimiz bir dünyada, ‘bir cehennemi bayrama çevirmeyi deniyorlar!’ Ve onlardan çok bizim onlara ihtiyacımız var…


Ömür,
Masalmış meğer,
Eksildi güneş gidişinle.
Rahatız, -bir tek- ‘ölümsüz’ gülüşünle…

 

28 Temmuz 2013 Pazar

İstanbul'un yeni belediye başkanı kim olur?

İstanbul’un seçimle belirlenen ilk belediye başkanı Haşim İşcan. Hani Taksim'e giderken bol bol atından geçtiğimiz. Sene 1963.

'Büyük' şehir statüsüne geçilmesinin ardından ipi ilk göğüsleyense Bedrettin Dalan. Onu Nurettin Sözen ve Recep Tayyip Erdoğan izliyor. Şehrin uzun tarihinin belediye başkanları tarihi sanıldığı kadar uzun boylu değil.

Kulislerde birer ikişer isimler ortaya atılmaya, müstakbel başkan adayları totosu oynanmaya başlayınca ben de işi bir adım öteye götürüp '2014 İstanbul'u kim kazanır' diye düşündüm ve şu ana kadarki bilgileri rakamlarla harmanladım. İşte ortaya çıkanlar:


SHP adayı Nurettin Sözen 1989'da oyların yüzde 36'sını alarak belediye başkanı olmuş. O dönem SHP ve DSP toplam oyların yüzde 49.5'ini almış. ANAP, DYP ve Refah Partisi oylarının toplamı da 49.07. Sağ partiler de sol partiler de evdeki yüzde ellilerini sandığa yığmışlar.

İstanbul'da Tayyip Erdoğan dönemi


Tarihle
r 1994'ü gösterdiğindeyse İstanbul kendini çetin ceviz bir seçimin içinde buluyor ve Recep Tayyip Erdoğan yüzde 25,5 oranında oyla yedi tepelinin yeni başkanı oluyor. ANAP'sa yüzde 24,5 oyla ikinci.

Bir önceki seçimde yüzde 50 barajına dayanan
SHP ve DSP'nin oyu ciddi bir gerilemeyle yüzde 31,5 oluyor. RP, ANAP ve DYP ise toplam oylarıysa yüzde 62,6 ya kadar yükselmiş.

Refah kapatılınca...


1999 yılında, Refah Partisi'nin kapatılmasının ardından seçimlere Fazilet Partisi
adayı olarak giren Ali Müfit Gürtüna yüzde 26 oyla İstanbul'un yeni başkanı oluyor. Buna karşın ANAP ve DYP oyları da hesaba katıldığında bu üç partinin oylarının yüzde 50,8'e gerilediği görülüyor. Önceki seçimlerde varlık göstermeyen MHP'nin de bu seçimde 7,5'luk bir oy oranı aldığını da denkleme eklemekte fayda var.

Yüzde 21,4'le seçimden ikinci ayrılan DSP'nin oylarına SHP'den sahneyi devralan CHP oylarını eklediğimizde ulaşılan rakamsa yüzde 35,2. AK Parti'nin 2002 iktidarı akabindeki ilk yerel seçimlerde AKP yüzde 41.70 gibi sansasyonel bir oyla alıyor şehrin anahtarını. CHP'nin yüzde 26'da kaldığı 2004 seçimlerinde ANAP, DYP ve Saadet Partisi'nin toplam oy oranı 14,9. MHP'nin yüzde 5 oy aldığı seçimlerde DSP yüzde 1,73 ile adeta dibe vuruyor.

Hafımızda tazeliğini koruyan 2009 seçimlerindeyse Kadir Topbaş'ın karşısına Kılıçdaroğlu-Tekin ikilisi çıkmış yoğun bir kampanya sonunda belli bir başı yakalasalar da yüzde 31.2 ile ancak ikinci olabilmişlerdi. Topbaş yüzde 39.77 ile ikinci kez ipi göğüslemişti.

Bu seçimdeki dikkat çeken iki anekdotsa Numan Kurtulmuş rüzgârlı Saadet Partisi'nin yüzde 5 civarı oyu ve MHP'nin yüzde 16'sıy. CHP dışındaki sol oyları silkelediğimizde karşımıza yüzde 3 gibi bir rakam çıkıyor.

Peki 2014'te ne olur?

Gelelim bugüne. Başbakan 'Gezi' sürecinin en sıcak günlerinde verdiği 'Bir derdiniz varsa sandıkta hesaplaşalım' mesajı vermesiyle bu yerel seçimlerin özellikle İstanbul için çok farklı bir anlamı var.

AKP de CHP de İstanbul'u hiç bu kadar istememişlerdir diye tahmin ediyorum. Çünkü olası bir seçim zaferi bir şehrin alınmasından/korunmasında çok daha farklı anlamlar ifade edecek.

AK Parti'nin adayı kim olacak?

Başbakan "Beni yenebiliyorsanız sandıkta yenin" dediği, 'İstanbul' için her türlü önlemi alacaktır. Kadir Topbaş'ın iki dönemdir aldığı hatırı sayılır oy oranı ve üçüncü dönem istekliliğine rağmen adaylığının garanti olmadığı malum. Alternatif isimlerden Binali Yıldırım'ın rotası İzmir'e çevrilince ön plana çıkan isim Avrupa Birliği Bakanı Egemen Bağış. İstanbul'un sürpriz ismiyse Başbakan yardımcısı Ali Babacan.

Aday kim olursa olsun AKP'nin İstanbul'da yüzde 40 düzeyinde bir potansiyelinin olduğunu söyleyebiliriz.

'Karşı cephede durum vaziyet nedir?' diye baktığımızda karşımıza çıkan ilk iki isim Mustafa Sarıgül ve Sırrı Süreyya Önder.


Gezi'nin iki aday lüksü var mı?
Herkes Gezi'ye bir kıyafet biçmeye çalışıyor biz o çaba içinde olmayacağız, ama sandığa giden Gezicileri kabaca Mustafa Kemal'in askerleri ve Mustafa Keser'in askerleri olarak ayırmak çok yanlış olmaz diye düşünüyorum.

CHP İstanbul adayı olması beklenen Mustafa Sarıgül'ün Mustafa Kemal'in askerlerinin 'evet' diyeceği bir isim olduğu, Sırrı Süreyya Önder'in de Mustafa Keser'in askerlerinin favorisi olduğu söylemek de aynı şekilde.

Daha geniş kitlelere ulaşma açısından, "düğün evinin tefçisi ölü evinin yasçısı" Mustafa Sarıgül bir adım önde görünüyor.

Gezi'nin bir numaralı kahramanı Sırrı Süreyya Önder dün İstanbul için bağımsız adaylığı için sinyal verince hesaplar biraz karıştı.

Rakamlara bakılırsa Gezi'den çıkacak iki başkan adayı tek bir şeye işaret ediyor: İstanbul'da üçün dönem AK Parti iktidarı.

Gezi'nin uzlaşmayla imtihanı

Mustafa Kemal'in askerleriyle Mustafa Keser'in askerleri asgari bir müşterekte uzlaşamazlarsa İstanbul'un mazbatası üçüncü dönem de AK Parti'nin elinde kalacak gibi gözüküyor.

Geçmiş dönem verilerine baktığımızda en az 3 adaylı bir yarış AK Parti adayı dışında bir sonucu mümkünsüz kılıyor.

Kendi sahasında ve deplasmanda çok puan kaybeden muhalefet için İstanbul bir fırsat, ama işleri çok da kolay görünmüyor.

Kılıçdaroğlu'nun önce Mustafa Kemal'in askerlerini ikna etmesi sonra rakamlar arası fevkalede iyi olan MHP liderinden yüzde 16'nın en azından bir kısmını borç istemesi gerekiyor. Saadet Partisi'nin yüzde 5'i bile çok kavga çıkarır seçim yaklaştıkça.

Bekleyelim ve görelim, bakalım 2014'te İstanbul'u kim fethedecek?


27 Temmuz 2013 Cumartesi

Kadınlar sokakta nasıl yürümeli?


Kadınlar...

İlk 'a'sını uzatarak hem de 'bayan' dediğimiz, güzel seslenemediğimiz kadınlar. Uğruna dağları deldiğimiz, yaptıkları hoşumuza gitmediğinde bağrını deldiğimiz kadınlar...

2012 yılında tam 159 kadın erkek eliyle katledilmiş. Avrupalı dersin, Fransa dersin. Aynı yıl oradaki rakamsa 148.

Biz onları ne zaman çok sevsek kaldırımlar kırmızıya boyanıyor yani! Boylu boyunca uzanıyorlar sokak ortasına. Konuşamıyor ölü kadınlar.

Dünyada tüm sağlık çalışanlarının yüzde 75'i kadın. Biz onları öldürdükçe bizi hayatta tutmaya direnen hemşireler, doktorlar yani.

Çocuk Esirgeme Kurumu Sosyal Hizmetler, Emniyet Çocuk Büroları ile adli sicil bültenleri verilerine göre, son 20 yılda aile içinde birinci yakınları ve akrabalarının ensest istismarına uğrayan çocuk sayısının 350-400 bin civarında.

Aynı veriler Türkiye'de her 4 saatte bir tecavüz suçu işlendiğini ortaya koyuyor.

Çocuğu istismar eden kişilerin yüzde 80’i çocuğun ebeveyni ya da çocuğu yakından tanıyan kişiler. Türkiye, Google arama motorunda “child porn/çocuk pornosu” kelimeleriyle en çok arama yapılan ülke. 13-19 yaş grubu cinsel görüntü aramasında da dünya birincisi.

Sokaklarımızda, caddelerimizde böyle insanlar dolaşıyor maalesef. Metroda yanımıza oturuyorlar, minibüste ücretlerini uzatıyoruz. Ülkenin kadın dedektörleri, ölüm makineleri, sübyancıları...

Ülke erkekleri olarak sokağa çıkacak yüzümüz kalmayacağına, onların sokaktaki hallerine kafayı takıyoruz.

Kadınların sokaklarda nasıl dolaştığına değil bizim hangi kafayla yollarda dolaştığımıza bakmamız lazım, mutlaka...

Onlar nerede, nasıl yürüyeceklerini bilirler. Biz gölge etmeyelim, taciz etmeyelim, tecavüz etmeyelim yeter.

11 Mayıs 2013 Cumartesi

57 dakika


Bugün bizim servis beni indireceği Şirinevler'e girmek istemedi. Geçen hafta aynı yerde çok tıkanmışlar. "Oraya girmesem nasıl olur" dedi, şoförümüz. "Sizin içi harika bir şey olur herhalde" dedim, "Peki ben ne yapacağım?" İki öneri getirdi, birini kabul ettim. Büyük bir iyilik değil. "Tam '57 dakika' kaldık geçen hafta, sağ ol." Ona da söyledim, büyük bir iyilik değil.

*****

Yarın anneler günü. Eskiden özel günlere daha mesafeliydim... Şimdi öyle değil. 'Mutluluk' ne kadar uzak bir hayalse 'sevinçli zamanlar' da o kadar yakınımızda. Ve insan birinin sevinçli zamanlarını artıracaksa en iyi tercihlerden biri annesi.

Biz bu yıl ona 'saç dönüştürücü' gibi bir şey almaya karar verdik. Arkadaşım ikna olmasa da saç düzleştiriciden çok ilerde ve o ölçüde farklı bir cihaz. Şaka bir yana o ne alacak annesine onu da merak ediyorum doğrusu.

*****

Ofisten çıkarken Hatay'daki patlamada ölenlerin sayısı 40'a yükselmişti. Bu yazıyı yazarken bilerek bakmıyorum yeni bilgilere.. Kim bilir kaç anne, kaç çocuk. Artık birbirlerine ayıracak hiç zamanı olmayan insanlar...


******

Servis şoförü haklı, hiç sapmamak lazım Şirinevler'e. İnsan bir an evvel gitmeli sevdiklerine. Onlarla güzel zamanlar geçirmeli, kendine zamanlar artırmalı...

Hayattan kaç 57 dakika harcadığımız belli ama geriye ne kadar kaldığı meçhul çünkü. Pimini kimin çektiği belli olmayan bir bombayla yok olabiliyor hayatlar. Bir yerde sustular derken bir başka yerde ağlamaya başlayabiliyor analar... O yüzden hiç vakit kaybetmemeli.

Umarım servistekiler de hiç oyalanmamışlar ve onlara hediye ettiğim bu zamanı iyi değerlendirmişlerdir. Tahmin ettiğimden biraz çok yürüdüm çünkü...


6 Mayıs 2013 Pazartesi

Öldün gibi bir şey, öldüm gibi bir şey!

Metrobüs yolculukları tren yolculuklarına benzemez. Bindiğiniz durak vardır bir. Bir de indiğiniz. Aradakilerden öylece geçip gidersiniz. İnsan işe yetişme telaşında çok şey düşünemez. Ben hep öyle yaparım, yapardım bugün hariç. Boş birini yakalayıp sırtımı kapıya ve dışarıya dayadım. Bir şeyler okurken bir çoğunu harcadım semtlerinin. Elimdekini kapatıp yüzümü dışarıya döndüm. Gök silme bulut silme gri. Sanki sabah değil akşam oluyor. Çok sevdim. Bir teneffüs mutluğu, bir ilk gençlik telaşı, lacivert kravatlara sinmiş neşe gibi bir neşe. Okmeydanı. O an duralım istedim hep beraber cümleten her şey. Kapı çalmış da durdurmuşuz seyrettiğimiz bir filmi, öyle duralım. O griliğin ortasında henüz yağmur yağmamış ve kimse ıslanmamışken. Günahlarımızın bile hesabını vermeyelim. Sadece çıkıp o durduğumuz şeye bakalım. O hengamede görmediklerimize, merhem olamadığımız berelerimize bakalım... Metrobüsler durmaz. Duraksız ve arızasız. Durmadı metrobüs devam etti. Grilik durmadı, yağmur yağmadı. 07-05-2013