“Bıktım" dedi, adam. "Başkalarının bize dayatmaya çalıştıklarından..." "Sartre”, dedi kadın! “Cehennem başkalarıdır” “Benim bir fikrim olmaz di mi? Hemen Sartre, zurt!” “Anlat tamammm” “ Küstüm, öp barışalım!” “Aaa ama...”
“Bu maskeden kurtulmak istiyorum, çoğu zaman ben olmayan o adamla yollarımı ayırmak istiyorum!” “Başarabilecek misin, peki?” diye sordu kadın. Bilmiyorum, ama denemem gerekli. Başkalarına ayıp olmasın derken, kendime ayıp ettim!” “Hemen herkesin bir maskesi var" dedi kadın, "belki birden fazla!" “Herkes öyle diye.." “Herkes öyle diye biz de öyle olacak değiliz tabi” dedi, kadın.
“Biz diye bir şey var mı sence?” “Sen bu kadar sormazsan olur belki!” Dudaklarını birleştirdi adam ve parmaklarını çenesine götürdü: “Ben bu kadar konuşuyorum diye yani, sen beni zamanında görecektin seni öyle bir severdim ki, ayakkbılarını giymeden kaçardın!” Güldüler ve sonra sustu kadın, bir daha hiç konuşmayacak gibi sustu, yakın olmayan yerlere bakıyor gibiydi. "Seninle, sonsuza kadar susabilirim" dedi, adam."Yalan söylüyor olabilir misin? diye sordu kadın. " Ben işin, yalnızca yarısıyım." "Aklımdan geçmiyor değilsin" dedi kadın. "Aklında kalmayı yeğlerdim” dedi adam.
"Peki, korkmuyor musun?" “Neden?” diye sormasını beklemeden devam etti: "Yanlış anlaşılmaktan, dışlanmaktan?" “Çemberin zaten dışındayım! Biliyor musun, sensiz otuz sene geçirdim ve bunca yaşanandan sonra altmışımı görmem sürpriz olur, yani sensizliğimin yarısında sayılırım. Korkarım ki, geri kalan kısmı da sen olmadan kotarabilrim! Velhasıl en son korktuğum şey kimsesizlik... “Yalnızlıkla, kimsesizlik aynı şey mi? “Sanırım kimsesizlik “lar”sız olmaz, yalnızlıksa sensiz...” “Beni etkilemeye çalışıyor olabilir misin?” “Olabilir, sen dünyanın senin etrafında döndüğünü düşünüyor olabilir misin?” “Olabilir!” Güldüler, çok güldüler ve başlarına hiçbir şey gelmedi!
"Ben, ayran olmak istiyorum" dedi, adam. "O kadar karışmalıyız ki birbirimize, biz bile bilmemeliyiz artık, kim yoğurttu, kim suydu. "Ya özgürlüklerimiz?" diye sordu kadın..."Palavra" dedi, adam... "Ben, en çok senin yanındayken özgürüm." "O şarkıyı sevmiyorum" dedi, kadın."Senin sevdiğin şarkıları seviyorum" dedi, adam...
“Güzel lafları neden hep sen söylüyorsun?” dedi, kadın. “Bu benim hikayem de ondan” dedi, adam.
Kadın, maskesini çıkarıp masanın üzerine koydu,'telaşlarını', 'acabalarını', 'kim ne derlerini', hepsini. Adam kadının daha çok 'kendi' olduğunu fark etti. Kendi üzerindekileri, masanın üzerine bırakırken.. okukuduğu bir kitabı hatırladı, "Kendimize ulaşmamız için, kendimizden ne kadar soyunmalıyız?" diye, soruyordu yazar..(aa geceyarısı şarkıları) Yeterince soyunduğunu düşündü 'mutlu' oldu.
Kafasını kaldırıp, kadına baktı baktı, kadının yüzü aydınlıktı, ellerini uzattı kadın, 'yanıyorlardı!' "Hiçbir yaz, bu kadar ısınmamıştım," dedi adam." Ya, kış gelirse?" diye, sordu kadın."Amma çok soru soruyorsun, 'be kadın' " dedi, adam. Gülüştüler, epey gülüştüler, gene bir şey olmadı.
Hava kararmaya başladığından olacak; 'geç' olduğunu düşünüp kalkmaya karar verdiler. Adam kadınla herhangi bir eylem içersinde bulunmaktan keyif alıyordu; oturmak, kalkmak, gitmek ya da kalmak... Kadın, adam onu sevdiği sürece, onu sevecek gibi duruyordu şimdilik. Yazar, mutsuz bir son istemiyordu, en azından şimdilik. Bu yüzden; yazar da adam da kadın da mutluydu, hikayenin sonunda...
Hiçbir şey söylemeden yürümeye başladılar, adam o kadar çok konuşuyor ve kadın o denli çok soru soruyordu ki; sonsuza dek susmaları imkânsızdı...
Adam tüm gemileri yaktığını ve dönüşü olmadığını söyledi, o şarkıyı sevdiğini söyledi kadın...
"Artık şarkı dinlemek değil, şarkı söylemek istiyorum" dedi adam(n.h) kadın sesim kötü dedikten sonra, durdu ve ve ekledi: "Kimin umrunda..."
Kimin umrunda...
30 Kasım 2010 Salı
26 Kasım 2010 Cuma
1. Tekil Şahıslar!
Geçmiş cesaretlerimiz, battaniyeler basıyor şimdi, kapı altından sızan ateşlerimizin üzerine, ıslak yorganlar... Pişman değiliz yaptıklarımızdan, hâlâ, ama beyhude çabalarımız, dermanla dizlerimiz arasındaki bağı kesti, hevesimizi kesti, nefesimizi kesti... Yaptıklarımız; yapamayacaklarımızın teminatı artık!
Çizdiğimiz resimler, kullandığımız renkler, altını çizdiğimiz satırlar, hepsi soluk… Boyalarımızın hiçbiri bulutları pembe yapmaya yetmiyor artık ve çoğusu kırık, çoğusu kayıp… Kağıtlarımız müsvedde kutusunda...
Kurduğumuz hayallerin çok uzağına düştük, bu kağıtlar bizim kardıklarımız değil...
Şimdi hiçbir şaka derin yarıklar açmaya yetmiyor yanaklarımızda...
“Hayat mutlu olunacak bir yer değil galiba” galibası biraz fazla kaçmış bir söz dudaklarımızda...
Küçük dünyalarımızı kuramadık, dış dünyayla savaşabileceğimiz; tanıdık, ufak, bildik, bizim dünyalarımız...
Ekonomik enflasyonlara, insan enflasyonlarına, bilumum deformasyonlara, dezenformasyonlara karşı durabileceğimiz ufak, minik, yeraltı sığınakları, yaşam dehlizleri...
Mataramız delindi bundan, kılıçlarımız kırıldı, kınlarında kaldı umutlarımız, iyimserlik yakınlarında, geri çekildik hayattan...
Yalnız kaldık savaşlarımızda ve barışlar imzaladık yaşamla, toprak kayıplarıyla dolu zoraki barışlar, kişisel Sevrler...
Anladık ki, umut, iftarı olmayan bir oruç bizim için...
Herkes o kadar yabancı ki, aynı sokaklarda yürümek, aynı dinlere inanmak, aynı ülke kimliklerini taşımak cüzdanlarımızda, tanıdık olmaya, biz olmaya, yetmiyor...
Yine de orada bir yerlerde bize benzeyen, tanıdık birilerinin olduğunu, yaşanılası iklimlerin olduğunu düşünmek güzel...
Herkesin sözünü söylediği, ön yargıların hiç, mümkünse piç olduğu, dört tarafı yaşamlarla çevrili, sınırsız bir “ütopyalar cumhuriyeti” hayal etmek güzel...
Geçmiş cesaretlerimiz, geçmişte kaldı... Karanlıktan da aydınlıktan da korkuyoruz artık... Korkudan da korkuyoruz (a.n)
Kendi evlerimizi yapacak dermanız yok, panjurları pembeye boyayacak boyalarımız da, nihayetinde söyleyecek lafımız da...
Güneşleri ardımızda bırakıyoruz, ışıkları, sihirli bir lambaya sakladığımız dileklerimizi....
Heveslerimizi katlayıp dolaplara kaldırdık, adı henüz konmamış bir mevsimde, çıkarmak üzere...
Tebessümlerimizi teneffüslere saklamıştık biz, ama zil hiç çalmadı!
Hiç, biz olamadık.
Şimdi, 1. Tekil şahıslarıyız, hayat yarışının; galip, yorgun ve yalnız...
Çizdiğimiz resimler, kullandığımız renkler, altını çizdiğimiz satırlar, hepsi soluk… Boyalarımızın hiçbiri bulutları pembe yapmaya yetmiyor artık ve çoğusu kırık, çoğusu kayıp… Kağıtlarımız müsvedde kutusunda...
Kurduğumuz hayallerin çok uzağına düştük, bu kağıtlar bizim kardıklarımız değil...
Şimdi hiçbir şaka derin yarıklar açmaya yetmiyor yanaklarımızda...
“Hayat mutlu olunacak bir yer değil galiba” galibası biraz fazla kaçmış bir söz dudaklarımızda...
Küçük dünyalarımızı kuramadık, dış dünyayla savaşabileceğimiz; tanıdık, ufak, bildik, bizim dünyalarımız...
Ekonomik enflasyonlara, insan enflasyonlarına, bilumum deformasyonlara, dezenformasyonlara karşı durabileceğimiz ufak, minik, yeraltı sığınakları, yaşam dehlizleri...
Mataramız delindi bundan, kılıçlarımız kırıldı, kınlarında kaldı umutlarımız, iyimserlik yakınlarında, geri çekildik hayattan...
Yalnız kaldık savaşlarımızda ve barışlar imzaladık yaşamla, toprak kayıplarıyla dolu zoraki barışlar, kişisel Sevrler...
Anladık ki, umut, iftarı olmayan bir oruç bizim için...
Herkes o kadar yabancı ki, aynı sokaklarda yürümek, aynı dinlere inanmak, aynı ülke kimliklerini taşımak cüzdanlarımızda, tanıdık olmaya, biz olmaya, yetmiyor...
Yine de orada bir yerlerde bize benzeyen, tanıdık birilerinin olduğunu, yaşanılası iklimlerin olduğunu düşünmek güzel...
Herkesin sözünü söylediği, ön yargıların hiç, mümkünse piç olduğu, dört tarafı yaşamlarla çevrili, sınırsız bir “ütopyalar cumhuriyeti” hayal etmek güzel...
Geçmiş cesaretlerimiz, geçmişte kaldı... Karanlıktan da aydınlıktan da korkuyoruz artık... Korkudan da korkuyoruz (a.n)
Kendi evlerimizi yapacak dermanız yok, panjurları pembeye boyayacak boyalarımız da, nihayetinde söyleyecek lafımız da...
Güneşleri ardımızda bırakıyoruz, ışıkları, sihirli bir lambaya sakladığımız dileklerimizi....
Heveslerimizi katlayıp dolaplara kaldırdık, adı henüz konmamış bir mevsimde, çıkarmak üzere...
Tebessümlerimizi teneffüslere saklamıştık biz, ama zil hiç çalmadı!
Hiç, biz olamadık.
Şimdi, 1. Tekil şahıslarıyız, hayat yarışının; galip, yorgun ve yalnız...
24 Kasım 2010 Çarşamba
Life olsun diye yaşamak!
Bazen, su gibi berraktı hayat, bir sabah kadar aydınlık.
Ölüm kadar bilinmez bazen, bazen hava kadar gerekli.
Kimi zaman karşımızda, zaman zaman yanımızdaydı.
Kanamayacak kadar kısa, saçmalayacak kadar uzundu...
Fırından yeni çıkmış ekmek kadar sıcak,
Sıcaktan bunalmış birinin, dolaptan kaptığı su kadar, soğuktu...
Yan komşunun;
Akşam ezanında, evde olması gereken çoçuğuydu, hayat.
Ki oyunun en heyacanlı yerinde, topunu alıp eve giden.
Biz, oyuncularıydık hayatın; sahneye, doğaçlama koyulan bir oyunda.
Hiç beklemediğimiz bir anda, perdeyi indiriverdi hayat...
Yüz yıl sonra olmayacaksak ve yüz yıl önce de yoktuysak, bu steplerde, bu ovalarda, bu viyadüklerde yoktuysak, bu tünelleri sarmadıysa, kalp atışlarımız yüz yıl önce ve adımız yazılmayacaksa hiçbir tiyatronun, bilet alanlar listesinde, yüz yıl sonra… Perdelerini ansızın indiriverecekse hayat…
Bir şeyler yapmanın vakti, belki de şu aralardır!
Hikayelerimizdeki baş erkek oyuncular, baş kadın oyuncular, birbirleriyle yarışırcasına “rahmetli” olmadan…
Şu aralar, şimdi civarlarında…
Bir şeyler yapılabilir mi acaba? “Yaşanabilir” mi mesela?
Evet, bu naçiz vücut elbet bir gün toprak olacak, fakat bir insanın ölebilmesi için, önce biraz yaşaması lazım…
Yaşamanın, Kopenhag gibi net kriterleri yok –her iki anlamda da alınabilir- tamamıyla bir his meselesi, adam yaşadım diyorsa yaşamıştır, gırtlağına yapışıp, “yok sen yaşamadın kardeşim, al şu ömrü bir daha yaşa, heh kolarını da şöyle yukarı yukarı, tamam oluyor” diyecek halimiz yok, öznel bir şey yaşamak, ama şehir keşmekeşinden, maaş bordrolarından, 0-0 berabere biten, aynı şehir takımlarının maçlarından- evet derby de denilebilir- günübirlik egolarımızdan, biraz daha fazlası olsa gerek…
Evet, çok şanslı değiliz, kuşlar tepemize sıçmak için uzun kuyruklar oluşturmuyor üstümüzde, hayatımızda bir koyup hiç alamadıklarımızdan, köylerimize duble yolllar olur, ezcümle zor bir memleket dünya, ama buradaysak ve devam ediyorsak, bir selam çakmak gerek, bizden sonra gelecek olanlara biz de buradaydık anlamında, yitmeden, gitmeden, hazır gelmişken, biraz da gıcıklığına belki...
Yaşadım diyebilmek için… Ölebilmek için…
Yaşamak öylece ve gitmek geldiği gibi,
Yaşamak hayatı müdahalesiz, geldiği gibi.
Yani sen oradayken, sen yokmuşşun gibi,
Yaşamak hayatı.
En söz söylenecek yerde susarak,
Pas geçmek hayatı.
Ve konuşarak,
En susulası yerde, bozmak “tıp”ı.
Yaşamak öylece sevmeden,
Yahut, sevip de sevilmeden.(bilegeldiğin gibi)
En sevdigin şarkıyı onu düşünüp söylerken,
Ve ıslanırken, yağmurun altında,
Toprağın kokusunu, umut sayarak yarına,
Yarına dair, bugünden yaşamak hayatı.
Evet dediği sırada,müstakbel eşinin, nikah memuruna,
İşte hayatımın kadını diyip; için için,
Oley çekerek, yasamak hayatı.
(sonraları bu sevincin erken olduğunu düşünerek)
Karşına alıp oğlunu, yıllar öncesinde duydugun ögütleri,
Kelimesi kelimesine tekrarlayarak ve
Pek de dinlenmediğinin farkında olarak,
Yaşamak hayatı.
Elinden tutup torununu, gezmeye giderken,
Dedenin senin elinden tutup, gezmeye götürdüğü günü,
Ve onu ne kadar özledigini düşünüp,
Torununun eline daha sıkı sarılarak,
Yaşamak hayatı.
Bunları yapmadan, yaşadım denilebilir mi acaba?
Bunları yapmadan, rahatta ölünebilir mi acaba?
22 Kasım 2010 Pazartesi
“Anne, ‘uf’ oldu!”
Çocuk parlak bir fikri olduğunu ele veren hınzır bir gülümseyişi ve birine yakalanacağının habercisi paytak adımlarla sobaya yönelince, “uf olursun” dedi, annesi. Ufak parmağını ateşe götürüp, uygulamayla pekiştirdi nasihatini.
Çocuk, sobayı sevdi hep. Çünkü o; yavan, çiğnedikçe ağzında büyüyen meyveyi bambaşka bir şeye çeviriyordu. Önce, sarıdan turuncuya sonra yer yer siyaha dönüşen, yumuşayan o kabuk ve ilkin içerde duran, ama ısının artmasıyla bulduğu ilk çıkıştan kendini dışarı atan, o balımsı sıvı...
İnsan ille de ayva yiyecekse, ömrü hayatında, bu ayvayı yemeli!
Ayvayı sevdi çocuk. Çünkü o; soğuk, erken akşamlarda, “dört” kişiyi “bir” aile yapıyordu...
Çocuk, merak edeceksin, “Ateş” nasıl bir şeymiş?”diye! Gidip, bir de kendin değdireceksin elini, alev kutusuna. Utancından kızaran yüzünle aynı rengi almış elini, arkana saklayıp konuşacaksın: “Anne uf oldu!” “Öpeyim de geçsin” diyecek, tüm yaralarına merhem olmaya, doğuşundan meyilli kadın.
Anneler çocukları “hiç” uf olmasın isterler...
Önce “uf” oldu ayva, sonra tadından yenmez. Biraz daha kalsaydı ateşin üstünde, artık hiç yenmez...
Yanacaksın çocuk ateşlerde, “uf” olacaksın, annen ne kadar üzülse de.
Öpünce geçmeyecek acıların olacak... Sobaların eremediği, yorganların yetmediği odalarda, üşüyeceksin.
Soğuğu sev çocuk, ateşi de. O, kurumuş ekmeklerine yeniden can verecek. Turunculaşak; sarı, yavan kabuğun, ham meyven olgunlaşacak, balın sızacak çatlaklarından. Tadından yenmeyeceksin...
Lakin, dumanlar tütmeden, ekmeğin kömüre dönmeden, çık koynundan ateşin, ki yanmayasın.
Artık, ne soba var ne ayva. Terazin şaştı, ayarın bozuldu yani.
Senin sınavın da bu olacak. Düşüneceksin hep; “ Pişiyor muyum hâlâ, yoksa yandım mı?” diye.
20 Kasım 2010 Cumartesi
Bekleyen...
Her şeyden habersiz, öylece yatıyorum. Başım epeyce kalabalık. Üzerimde kundak denen o karabasan. Bilezikli kadınlar ve onların bıyıklı kocaları gülüyorlar.“Aynı babası” diyor, içlerinden biri...
İlk hediyem, mavi bir boncuktu. Doğar doğmaz yakama takıldı, “aman nazar değmesin” diye... Halbuki hiçbir başarım yoktu o ana dek, herhangi bir nazar değecek...
İşler başlangıçtaki kadar iyi gitmedi sonra, peşin ödüller yerlerini uzun bekleyişlere bıraktılar. Uzun ve “ucu açık” bekleyişler...
Yıllar geçiyor, beklenenler bir türlü gelmiyordu.
Birer birer devrildi kurulan hayaller... İskambil kağıtlarından yapılan, hep devrilecekmiş gibi duran ve devrilen evler gibi, devrildiler.
Bir süre pembe boyalar aldım kırtasiyeden, bulutları boyamak için...
Kırtasiyecinin; İstanbul'un taşının, altın olmadığına karar verip, tasını tarağını ve pempe boyalarını alıp, evine dönebileceğini hiç düşünmemiştim. Ya da, bir daha hiçbir boyanın, hiçbir bulutu o kadar pembe yapamayacağını!
Büyüdüm ve dağıldı etraftaki kalabalık, bıyıklı adamlar bilezikli eşlerini alıp gittiler...
Son boyalar da, yıkılan evin pempe panjurlarına gitmişti...
Ben de bulutları boyamaktan vazgeçerek, yorucu bir bekleyişe koyuldum.
Kimsin bilmiyorum, kimse bilmiyor.
Ben Ramazan’da, Kurban’da adettendir diye öptüm tüm elleri, “Bayram onun geldiği gün olacak” dedim, bunlar bayram değil...
“Yakın Yerler’i” izlemeyi bıraktım artık, gelirsen gidilecek bir yer bulunur elbet. Senin için altını çizdiğim tüm satırların da mürekkebi soluyor yavaş yavaş, olsun...
Gelmezsen, yani hiç gelmezsen, Allah biliyor ki, yaşanmışlar arasında saymayacağım bu ömrü...
Ve fakat geldiğinde, ben gitmiş olursam, öyle ölmekten falan bahsetmiyorum. Ben, benden gitmiş olursam. Dayanamamışsam yani, bozulmuşsam, Arçelik yalnızlığa uzun süre katlanacak bir model bulamamışsa henüz, beni, sana kadar saklayamamışsam, ezcümle yoksam geldiğinde.
Beklediğimi bil. Bu satırlar, o telaş içinde yazılmıştır ve bu şiir:
Denizin mavisinde, arama onu.
Ya da, güneşin sarısında.
Ömrünün yarısında, bir adam sevdi seni.
Sonbaharın hüznünde, arama onu.
Ya da, ilkbaharın neşesinde.
Hep, aklının köşesinde,
Dün vardı, bugun yok o adam.
Şiirlerin içinde, arama onu,
Yahut şarkıların sözünde.
Aslında, hep gözün önünde,
Dün vardı, bugün yok o adam.
Beklediğimi bil...
İlk hediyem, mavi bir boncuktu. Doğar doğmaz yakama takıldı, “aman nazar değmesin” diye... Halbuki hiçbir başarım yoktu o ana dek, herhangi bir nazar değecek...
İşler başlangıçtaki kadar iyi gitmedi sonra, peşin ödüller yerlerini uzun bekleyişlere bıraktılar. Uzun ve “ucu açık” bekleyişler...
Yıllar geçiyor, beklenenler bir türlü gelmiyordu.
Birer birer devrildi kurulan hayaller... İskambil kağıtlarından yapılan, hep devrilecekmiş gibi duran ve devrilen evler gibi, devrildiler.
Bir süre pembe boyalar aldım kırtasiyeden, bulutları boyamak için...
Kırtasiyecinin; İstanbul'un taşının, altın olmadığına karar verip, tasını tarağını ve pempe boyalarını alıp, evine dönebileceğini hiç düşünmemiştim. Ya da, bir daha hiçbir boyanın, hiçbir bulutu o kadar pembe yapamayacağını!
Büyüdüm ve dağıldı etraftaki kalabalık, bıyıklı adamlar bilezikli eşlerini alıp gittiler...
Son boyalar da, yıkılan evin pempe panjurlarına gitmişti...
Ben de bulutları boyamaktan vazgeçerek, yorucu bir bekleyişe koyuldum.
Kimsin bilmiyorum, kimse bilmiyor.
Ben Ramazan’da, Kurban’da adettendir diye öptüm tüm elleri, “Bayram onun geldiği gün olacak” dedim, bunlar bayram değil...
“Yakın Yerler’i” izlemeyi bıraktım artık, gelirsen gidilecek bir yer bulunur elbet. Senin için altını çizdiğim tüm satırların da mürekkebi soluyor yavaş yavaş, olsun...
Gelmezsen, yani hiç gelmezsen, Allah biliyor ki, yaşanmışlar arasında saymayacağım bu ömrü...
Ve fakat geldiğinde, ben gitmiş olursam, öyle ölmekten falan bahsetmiyorum. Ben, benden gitmiş olursam. Dayanamamışsam yani, bozulmuşsam, Arçelik yalnızlığa uzun süre katlanacak bir model bulamamışsa henüz, beni, sana kadar saklayamamışsam, ezcümle yoksam geldiğinde.
Beklediğimi bil. Bu satırlar, o telaş içinde yazılmıştır ve bu şiir:
Denizin mavisinde, arama onu.
Ya da, güneşin sarısında.
Ömrünün yarısında, bir adam sevdi seni.
Sonbaharın hüznünde, arama onu.
Ya da, ilkbaharın neşesinde.
Hep, aklının köşesinde,
Dün vardı, bugun yok o adam.
Şiirlerin içinde, arama onu,
Yahut şarkıların sözünde.
Aslında, hep gözün önünde,
Dün vardı, bugün yok o adam.
Beklediğimi bil...
15 Kasım 2010 Pazartesi
"Kimseye Yazılmış Mektuplar!"
Barış Manço öleli çok oldu, eskisi kadar küçük de değiliz artık. Yine de tutuyoruz şarkıdaki öğüdü ve erken kalkıyoruz "bizi uykulara mahkum eden yatağımızdan!"
Evet. Bugün bayram...
Sana yazılacak öyle çok şey var ki, kadife gülüşünün kuytusuna bırakılacak onca hikaye... (bir belediye projesine kurban gittik galiba; iki komşu arsasıyken aynı şehrin, “aramızdan yol geçti...”
Dün, rüyamda seni gördüm, kısa bir rüyaydı - zaten en uzunu altı saniye sürüyormuş, bizim zaman birimiyle- neyse.
Din alimlerinin, muhtelif rüya tabirleri, üzerinde anlaştıkları, rüya türleri var, onlardan bahsetmeyeceğim. Ben kendimce rüyaları ikiye ayırıyorum. Gerçek olmadığının farkına vardığımız- bitse de gitsek- rüyalar ve gerçek sandığımız -süper- rüyalar.
Dün gece "süper" bir rüya gördüm. Uyandığımda bile, birkaç dakika muallakta kaldım. "Sanki gerçekti."
Sonra bir bayram hediyesi vermek istedim kendime, bugün mutluluk serbest dedim: "Say ki gerçekti..."
Lise ikinci sınıfta, aynı zamanda rehber öğretmenimiz olan, Felesefe Hocamızla çok sık konuşma imkanı bulurduk.
Gündemin "sınıfın sorunları" olduğu sohbetler, kimi zaman sosyal hayata, kimi zaman politikaya, bazen de aşka çıkardı.
Yine böyle sohpetlerin birinde, odasının camından gözüken ve Okmeydanı'ndan Halıcıoğlu'na inen "s" yolu işaret ederek:
" Aşk nedir bilir misin, Buget?" Cevap beklemeyerek devam etti:
" Sebepsiz yere, her gün yürüdüğün o yol var ya; aşk, o yolu hiçbir şey konuşmadan- tek kelime dahi- beraber yürüyebildiğin ve yolun sonunda, bundan mutlu olduğundur...
O günden sonra fark ettim ki; konuşmayı sevdiğim insanlarla, susmayı da seviyorum. Altın derdinden münezzeh, susuşlar...
Rüyada uzun bir yolu birlikte yürümüş iki kişi gibiydik- Okmeydanı / Halıcıoğlu yolu değil- ellerin sırtımda birleşti, başım omzunda, sımsıkı sarıldık, birbirlerine anlatacak çok şeyi olan iki "eski" dost gibi - Alarko Carrier kusura bakmasın ki, bu vücut hiçbir kombi marifetiyle, bu kadar ısınmamıştı.-
Sen hiç konuşmadın rüya boyunca, ben de - zaten insan ne konuşabilir ki "altı saniyede!" Muslukları kapadın mı? Kapıyı kilitlemeyi unutma! Haydi öpüyorum, rüyam bitiyor...- Hiçbir dünya telaşı umrumuzda değildi, ne bir replik, ne bir gönderme ne de alfabetik bir hareketlenme...
Hocam kulaklarınız çınlasın! Çırak meydanı boş buldu, aşk tarifi de yapacak: " Bence aşk, o yolda tek başına yürümeyeceğine dair hiçbir alamet yokken bile, adımları ileri doğru atabilmektir- kimse bu yürüyüşlere bir anlam vermese de- aşka doğru..."
"Aşk kör olmadan, gözleri karartma sanatıdır."
Garantili bir iş yapmak isteyenlere, tavsiye etmem aşkı. Onlar köşedeki beyaz eşyacıdan, kendilerine bir televizyon alıp bozulmasını bekleyebilirler, "garanti" devreye girecektir. Sevgide ise iş biraz daha çetrefildir, her iş gelebilir insanın başına bir sevdada, ne biliyim; eli sobaya değer, çorabının ucu delinir, akla gelen, gelmeyen bir sürü "doğal afet." En kötüsü de insan bunların hiçbirinde, sigorta şirketini arayamaz; "aşk her zaman kapsam dışıdır."
Ezcümle aşka belli olmaz. O kimi zaman bir "güya" kimi zaman da bir "rüya"dır.
İnsan, uyanır...
Öyle mutluydum ki uyandığımda -yolun sonunda-
Bunu bir şekilde anlatmak istedim; oturup, bir mektup yazdım.
Bu mektup "kimseye" yazılmıştır. Ya da -kuvvetle muhtemel- yazar koca bir yalancıdır...
Filhakika; bugün, mektup sana, bayram bana'dır.
13 Kasım 2010 Cumartesi
Sensizistan!
Herhangi bir deneme sınavında, çok soru kaçırmam Coğrafya'dan...
Mercimeğin Urfa'da, zeytinin Gemlik'te yetiştiğini bilirim ve yine bilirim, bir şair marifetiyle, aynı beldeye doğru denizi gördüğümde, çok şaşırmamam gerektiğini!
Sahi, sen sever miydin, coğrafya derslerini? Dağların denize bakan yamaçları süsler miydi, defterini? Gitmek ister miydin bir gün, parmağını üzerine bastığın ülke başkentlerine?
Elim alışıktır, ilkokuldaki "Türkiye" haritası denemelerinden, Hatay'ın kıvrımını çizmeye, lakin elim hiç çizilmemiştir, bahsi geçen kente komşu ülkenin, sınır tellerinde.
Elin, ilk ne zaman çizildi? Biri ilk ne zaman kanattı, sol yanını.
Ne çok zaman sensiz yaşanmış bu coğrafyada, hakkında bilmediğim, ne çok şey var.
Bir gün böyle şeylerden konuşmalıyız senle, imbat rüzgarı göğsümüze vururken, bir sahil kasabasında ve mesai saatlerinin çok dışında, kaderin rollerimizi bu biçim yazmadığı bir yüzyılda belki, rüzgarın hep poyraz esmediği, bu yüzyılda belki…
Atatürk'ü bilirim, Zübeyde Hanım'ı da, ama muhtemel ki kaybolurum, bir Selanik sokağında...
Hiç kaybolduğun oldu mu? Evden uzak bir yerleri merak edip...
Hiç kaybolmak istediğin oldu mu, kimsenin seni bilmediği bir yerlere gidip?
Ben, her gün biraz daha kayboluyorum, hemen her sokağını bildiğim bu şehirde…
Kendimden oluyorum, kendim olmaya çalışırken!
Yine de kolaydır aşmak, coğrafi sınırları, bir başka şehir tabelasına hoş bulduk demek kolaydır, basit formülleri vardır, pasaport gibi, vize gibi, “bir yere gitmeyin geliyoruz size” gibi.
Ama ya beşeri sınırlar?
Bazen çok ister insan, öte tarafta olmayı, bir başkasının kara sularında, kendi beşeri sınırlarını aşmayı, çok da geçe kalmadan ama akşamüstü, beş bilemedin altı sularında… Kim bilir belki de en çok bu tarafta olduğu için ister, o tarafta olmayı!
Herhangi bir deneme sınavında, çok soru kaçırırım, beşeri sınırlardan.
Herhangi bir deneme sınavında, çok soru kaçırırım, beşeri sınırlardan.
O kadar çok yerin var ki bilmediğim!
Sanırım, tanıdığım yerlerini seviyorum coğrafyanın ve nasılsan öyle öğrenmek istiyorum bilmediğim kısımlarını da tek bir taşı yerinden kıpırdatmadan, nasılsa öyle ve yazlarını merak etmiyorum yalnız, gücüm nereye yeterse, ekimlerini kasımlarını…
Beşeri sınırlardan konuşmalıyız senle bir gün, kırmızı çizgilerden, beyaz ellerden konuşmalıyız, ama şimdi değil, daha geniş zamanlarda…
Dört tarafı çöllerle çevrili, gündüzü seni, gecesi beni yakan yakan tek nüfuslu, yalnız bir ülke "Sensizistan"
Muhtelif yorumlar var; geçen gün, bir İspanyol dergisi de beşinci seçmiş, en güzel şehirler arasında, ama bana kalırsa, yaşanacak memleket değil, sensiz İstanbul…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)